maandag 5 februari 2018

Eindhoven: de Dommel en het DAFmuseum

Stadswandelingen kunnen een uitkomst zijn, als je even niet zoveel kilometers kunt maken. Maar toch is wat natuur ook wel prettig. Een interessante omgeving zou het helemaal compleet maken. Na wat gepuzzel (en een laatste zetje van de NS) kwamen we uit bij Eindhoven. Want zelfs Zeeuws-Vlamingen willen wel eens ergens anders wandelen.

GroeneStadsWissel Eindhoven: Dommel, Parken en Centrum (nr. 478)

Bij mijn Voordeelurenabonnement van de NS heb ik 7 zgn. Keuzedagen, waarop ik eens in de twee maanden een vrije reisdag heb. Mijn partner kan altijd meereizen met 40% korting, maar af en toe krijg ik van NS een aanbieding voor een goedkope dagkaart (€ 8,95) naar een bepaalde bestemming. Dit keer was dat Eindhoven. Dat is wel een eind reizen voor ons, maar omdat we nu toch geen dagwandelingen kunnen maken, was de reistijd niet zo belangrijk. 
Al snel was duidelijk dat er een Groene Wisselwandeling is die precies bij de situatie paste: nr. 478 van 6 km langs de Dommel en door diverse stadsparken. Niet te lang dus en met voldoende natuur. Maar ik wilde ook nog wel graag een museum bezoeken. De route bleek vlak langs het DAFmuseum te komen. Dat was dus goed inpasbaar.



De heenreis

Om kwart over acht zaten we in de auto die ons via de Westerscheldetunnel naar Goes bracht. Met de trein van kwart over negen vertrokken we richting Roosendaal. Daar hadden we 3 minuten om over te stappen op de trein richting Tilburg. Dat viel nog niet mee: onze trein stopte helemaal vooraan het perron op spoor 4a. Wij wisten toen nog niet dat de trein naar Tilburg helemaal achteraan het tegenoverliggende perron 3b klaar stond en wij zaten helemaal voorin onze trein....... Dat werd dus een heel eind rennen over het perron. Zoals mijn dochter later zei: het OV houdt je fit!
In Tilburg was de overstap gemakkelijker: we konden na een paar minuten overstappen in de trein naar Eindhoven die voorreed op hetzelfde perron. Om kwart over elf kwamen we aan op Eindhoven Centraal. Na enig gedoe met onze GPS (geen goede ontvangst in het station) en na raadpleging van de routebeschrijving met kaart konden we na 3 uur eindelijk op pad.

De Dommel

Tot onze verrassing stonden we na nog geen 500 m. gelopen te hebben al aan de oever van de Dommel. Het riviertje slingert zich door Eindhoven en is vrijwel overal aan beide zijden via voetpaden te volgen. Aan mijn behoefte aan een interessante omgeving werd meteen voldaan: langs de Dommel staan talloze informatiebordjes over de industrieën die zich er in de loop van de tijd gevestigd hebben. Met foto's van de vroegere situatie. Textielindustrie, sigarenfabrieken, melkinrichtingen, smederijen: ze moeten zij aan zij gestaan hebben, ongelooflijk hoeveel. Soms is nog iets te zien van dat verleden. Je kunt de foto's vergelijken met wat je nu ziet en dan valt een kapitale woning van een textielbaron op of een appartementencomplex waar vroeger een spinnerij in zat. Het fijne, groene en rustige wandelpad bracht ons bij een brug over de Dommel, waar we linksaf het riviertje overstaken om in de richting van het DAFmuseum te lopen.


 Het DAFmuseum

Ik had wel wat informatie en foto's op internet bekeken van het museum, maar wat we vonden overtrof onze verwachtingen. Allereerst de mogelijkheid om er (na de lange reis) koffie te drinken en later op de dag nog een tosti te eten voor we onze route langs de Dommel weer op zouden pakken. Maar zeker ook de manier waarop het museum verder was ingericht: voor elk wat wils. Beneden staan de grote vrachtwagens: oude, nieuwe, legendarische en militaire. Mijn partner was blij verrast de legertruck te zien staan waarin hij, tijdens zijn diensttijd, rij-instructeur is geweest. De begeleidende film over wat DAF allemaal voor het leger gemaakt heeft, boeide hem.
Een groot aantal opengewerkte motoronderdelen zijn vooral voor de kenners, al stak ik er, na zijn uitleg ook het een en ander over op. Brandweerauto's, de koninklijke bus, een oude streekbus en als blikvanger een open autootje dat de koninklijke familie tijdens hun vakanties in Italië gebruikte. Opnieuw enthousiasme bij mij partner toen we havenvoertuigen ontdekten waarmee hij nog heeft gewerkt: ik wist niet dat DAF zoveel meer maakte dan het bekende autootje.



Op de tussenverdieping bevindt zich de oude smederij waar de gebroeders van Doorn begonnen met hun bedrijf. En een afdeling met de gigantische verzameling voorwerpen en autootjes met het DAFlogo (asbakken, spelletjes, vlaggetjes, bekers enz). Plus de museumwinkel en de al genoemde koffiehoek. Maar wij wilden nog naar boven. Daar bevinden zich de personenauto's. Ook hier via informatiepanelen en opengewerkte modellen een uitleg van de ontwikkeling van de DAFmotoren en over wat er zo speciaal aan is. Daarnaast vele oude en nieuwere modellen, met als sluitstuk de miljoenste DAF ontworpen door Marte Röling. 

De parken

Tijd om een hoofd vol indrukken weer even leeg te laten waaien, dus zochten we de Dommel weer op om de route te vervolgen. Het werd een prachtige wandeling. We passeerden het Van Abbemuseum, een monument voor de slachtoffers van de Herculesramp op vliegveld Eindhoven op 15 juli 1996. We liepen door parken met mooie beelden, langs statige 19de eeuwse villa's en door wijken met de kenmerkende jaren 30 stijl. Op de andere oever van de Dommel liepen we terug richting het centrum. We passeerden de poort van het Sint-Catharinakerkhof, maar hadden helaas geen tijd meer voor een bezichtiging. En weldra stonden we op het Stadhuisplein en vlak daarna voor de indrukwekkende Catharinakerk. Hier begonnen ook de winkelstraten, de drukte en het lawaai. De terrassen op de Markt zaten overvol, na alle rust van de Dommel, de parken en in het museum werden we erdoor overvallen en wisten niet hoe snel we bij het station moesten komen.

De terugreis

Het was te laat om nu aan de terugreis te beginnen met een lege maag. Gelukkig vonden we in de stationshal een plekje waar we even iets eenvoudigs konden eten. Om kwart voor 6 zaten we weer in de trein naar Tilburg. De overstap daar ging voorspoedig en ook in Roosendaal hadden we dit keer geluk: recht oversteken. De auto stond nog trouw op ons te wachten in Goes en om half negen staken we de sleutel weer in het slot van onze voordeur in Zeeuws-Vlaanderen.
Moe, maar voldaan, met 8 km in onze benen om bij te schrijven en met heel veel fijne indrukken om weer even op te teren.

© Jannie Trouwborst, februari 2018.

Voor Groenestadswandeling Eindhoven KLIK HIER.
Voor het DAFmuseum KLIK HIER.

De stand tot zover: 78 km in 18 tochten.

zondag 21 januari 2018

Axel: de Smitsschorre

Dit weekend was het precies een jaar geleden dat we een georganiseerde wandeltocht in Axel liepen en de eerste verschijnselen zich voordeden aan mijn rechtervoet en heup en die zouden leiden tot een jaar lang kwakkelen (KLIK HIER).
De 1000 km hebben we niet gehaald in 2017, maar dat weerhoudt ons er niet van het dit jaar opnieuw te proberen. Er is al heel wat gedaan aan de klachten, maar ze zijn nog steeds niet helemaal over. En dan blijft het dilemma: doorzetten of toch maar voorzichtig blijven, zolang het enigszins goed gaat.
Het weer is vanochtend te mooi om het niet te proberen. Gisteren is de georganiseerde tocht weer gehouden, vandaag zijn wij aan de beurt. We besluiten door de Smitsschorre bij Axel te gaan wandelen

De Smitsschorre van Axel 

Smitsschorre is de naam van een natuur- en recreatiegebied ten zuiden van Axel en ten westen van de buurtschap Drieschouwen. Het totale gebied meet 276 ha en is eigendom van Staatsbosbeheer. Het was van oorsprong een schorrengebied dat  in 1790 werd ingedijkt.
Dit laaggelegen gebied werd in 1968 gebruikt om het zand, dat vrijkwam bij de verbreding van het Kanaal Gent-Terneuzen in dit gebied op te spuiten. Vanaf 1985 werd een groot deel van het opgespoten terrein door Staatsbosbeheer bebost. Ten noorden van het bos werd een terrein voor meer intensieve recreatie aangelegd. Hier bevindt zich onder meer een golfterrein, een motorcrosscircuit en een zweefvliegveld. In het oostelijke deel van het bos, het Kunstbos, zijn kunstwerken opgesteld. Daar ligt sinds kort ook een heus Natuurspeelbos, waar kinderen heerlijk kunnen ravotten. Het gebied is vrij toegankelijk, en er zijn wandelpaden aangelegd.

De Watertoren

We parkeren op de parkeerplaats aan het begin van de weg die naar het zweefvliegveld en de golfbaan leidt, klimmen het dijkje op en volgen de gele pijltjes van het wandelknooppuntennetwerk in de richting van de Watertoren. In het seizoen (mei t.nm. september) kan de toren (gratis) bezichtigd en beklommen worden. Er is een permanente tentoonstelling over de werking van watertorens en er zijn wisselende fototentoonstellingen. Het uitzicht boven is indrukwekkend. (En voor wie dat wat zegt: er ligt boven ook een geocache verstopt). Achter de toren ligt een heemtuin, die altijd bekeken kan worden, maar ook daarvoor geldt: in het groeiseizoen is er meer te beleven. 


Wij lopen de toren voorbij en houden links aan, met de golfbaan lange tijd aan onze linkerhand. Tussen de boomstammen door zien de golfers bezig. Het golfterrein strekt zich uit tot de weg aan de westzijde van het bos, het pad loopt er evenwijdig aan, met aan de rechterkant een stuk lager gelegen bos. De storm van de afgelopen week heeft er huisgehouden: we zien niet alleen ontwortelde bomen liggen, maar ook gebroken stammen.
Bij de weg (na een slalomhekje) slaan we weer linksaf en volgen opnieuw de gele pijltjes: een stukje asfalt om het motorcrossterrein heen (geen wedstrijd nu, dus lekker stil), dan naar boven en rechtsaf verder over de grasdijk. De elzenkatjes staan helder geel te stralen als echte voorjaarsbodes. Aan het eind van het pad wijst het gele pijltje ons bij een trappetje naar beneden en een stukje verder moeten we linksaf een stukje over een fietspad lopen.


Het zweefvliegveld

Als we opnieuw linksaf een graspad opgestuurd worden, zien we de loodsen van het zweefvliegveld liggen. Het is er nu een dooie boel, maar in het seizoen is er elk weekend, bij de juiste wind, genoeg te beleven hier. Op verschillende andere plekken kun je dat van dichtbij bekijken, maar wij volgen de pijltjes naar rechts en lopen nu het echte Smitsschorrebos in. De honderden voetstappen van de tocht van gisteren hebben er hier en daar een behoorlijke modderpoel van gemaakt.

Het Kunstbos en het Natuurspeelbos

We volgen nu een beetje onze eigen weg, maar wie de gele pijltjes blijft volgen komt vanzelf weer bij de P-plaats uit. In dit deel van het bos bevinden zich ook het Kunstbos en het Natuurspeelbos. Na 6,5 km zijn we weer bij de auto. Het ging redelijk met mijn voet, maar het is wel weer genoeg zo voor vandaag. Samen met de kleine rondjes in de buurt zijn het er deze week toch nog 22 geworden! 

En verder nog:

Axel bezoeken, doe je het best tussen eind april en eind september. Voor de openingstijden van de Watertoren, het Museum Het Warenhuis (zie mijn blog hierover) en de Molen kijk je het beste even HIER. Bij de VVV is een folder met 3 wandelroutes door Axel en omgeving te koop. 
Ten zuiden van Axel ligt Zuiddorpe. Van daaruit kun je delen van de Spaans-Staatse Linies bewandelen en een aantal voormalige Kerkepaden (zie mijn blog hierover).

Voor wie geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog: Axel heeft een sfeervolle erebegraafplaats voor de soldaten van de Poolse divisie die Axel bevrijdde, met groot verlies van manschappen, in een poging de burgerbevolking zoveel mogelijk te ontzien. Zij worden hier nog altijd met veel dankbaarheid en eerbied herdacht.

© Jannie Trouwborst, januari 2018

De stand tot zover: 52 km in 12 tochtjes.

zondag 14 januari 2018

Pelgrimstocht in mistig Middelburg

Dat mist een monumentenstad als Middelburg iets mysterieus kan geven, ontdekten we afgelopen donderdag toen we er een stadswandeling maakten van het Zeeuws Archief. Nu lange natuurwandelingen even niet mogelijk zijn, zit er weinig anders op als je er toch even tussenuit wilt. Maar dat was, zeker in dit geval, een goede keus. Ook al kennen we Middelburg goed, we ontdekten toch weer nieuwe, mooie plekjes.


Het Zeeuws Archief

Vanwege een andere hobby (genealogie) kom ik geregeld in het Zeeuws Archief. Dat is dan ook de plaats waar we onze stadswandeling beginnen. Na de busreis van Terneuzen naar Middelburg en de wandeling van het station naar het Zeeuws Archief kopen we er "Speurtocht 3: Pelgrimstocht langs kloosters en kerken" uit de serie De geschiedenis ligt op straat. Onder het genot van een verse cappuccino bekijken we de route en de informatie over de bezienswaardigheden onderweg. Daarna bezoeken we eerst de tentoonstelling Middelburg 800 jaar stadsrechten in de kelders van het archief. Een onderdeel daarvan vormt een interactief tableau waarop de verwoestingen van de stad door de bombardementen in de Tweede Wereldoorlog te zien zijn en de restauraties nadien. Dat die voortvarend en kundig zijn opgepakt zullen we tijdens de stadswandeling zelf vaststellen. 


Wat houden deze speurroutes in? 

Om leerlingen (tussen de 8 en 14) op een aansprekende manier ‘anders’ te laten kijken naar de geschiedenis van Middelburg ontwikkelt het Zeeuws Archief een serie speurtochten door de stad. Elk met een eigen thema. De aantrekkelijk vormgegeven speurtochten voeren de leerlingen langs plaatsen in de stad die verbonden zijn aan een bepaald thema en geven achtergrondinformatie daarover. Aan de hand van wat ze zien en lezen kunnen de leerlingen vragen beantwoorden. In het midden van de speurtochten is een plattegrond opgenomen waarop de route is afgebeeld. Rondom de plattegrond staan afbeeldingen van de plaatsen waarlangs de tocht gaat. De speurtochten beginnen altijd bij het Zeeuws Archief. Er zijn momenteel vier speurtochten verkrijgbaar:

1. Ontdekkingstocht door het VOC-verleden van Middelburg (2002, herdruk 2009).
2. Geboeid door het Zeeuwse slavernijverleden (2004, herdruk 2010).
3. Pelgrimstocht langs kloosters en kerken (2008).
4. Wederopbouwroute Middelburg herrijst uit zijn as (2010).

(Tekst: Zeeuws Archief).

Is dat dan ook iets voor volwassenen? Ik vind van wel. De begeleidende teksten bevatten bekende feiten, maar die zijn, bij mij althans, niet meer helemaal paraat. Zeker niet op het gebied van godsdienst. Daarnaast staan er leuke wetenswaardigheden in die nieuwe kennis opleveren. Of je wordt gewezen op details bij de gebouwen die anders niet opgevallen zouden zijn. Extra interessant: in de zomermaanden worden op donderdagen de openkerkdagen gehouden. Tenslotte heeft wie goed om zich heen kijkt op deze route van 3,5 km genoeg andere dingen te zien: Poëzie op de gevels van de oude gebouwen, gevelstenen, huisnamen (bijna elk huis heeft er een), prachtige oude pandjes, winkeltjes, galerieën, beelden. En uiteraard zal dat ook gelden voor de andere routes: soms zullen ze elkaar overlappen, maar doordat het thema steeds wisselt, zijn ze allemaal boeiend. We zullen er zeker nog eens één gaan lopen. De routes kosten €4 per stuk.



Boekhandel De Drvkkery

Wie de weg kent, kan zonder problemen af en toe afwijken van de route. Dat doen we dan ook, deels vanwege foto's die ik wil maken van de voormalige kosthuizen waar mijn oudoom verbleef begin 1900 tijdens zijn opleiding aan de Rijkskweekschool. Maar ook om even te lunchen. Op de Markt is keus genoeg en op de bovenverdieping van Restaurant De Vriendschap kijken we tijdens het eten uit over de drukke donderdagmarkt beneden ons.
Voor we de tocht vervolgen lopen we nog even binnen bij Boekhandel de Drvkkery, een begrip in Middelburg. Niet alleen vanwege de gezellige en goed gesorteerde boekhandel, maar ook vanwege de inpandige brasserie. Op marktdag is daar weinig plaats, maar anders is het er goed eten. En ook vanwege de evenementen die er geregeld worden georganiseerd.

Wij komen echter voor de Tourist Shop, die voor in de boekhandel zit, om te kijken welke wandelroutes die nog in de aanbieding heeft voor Middelburg. We liepen al eens de Poëzieroute (KLIK HIER VOOR EEN VERSLAG) nummer 10 uit de reeks stadswandelingen van Middelburg. 

Met deze thematische wandelboekjes (€2,50) kunt u zelf op pad in Middelburg.
1. Beroemde Middelburgers
2. Wederopbouw
3. Maritiem Middelburg
4. Monumenten
5. Kerken van Middelburg
6. Markten en pleinen
7. De Bolwerken
8. Moderne architectuur
9. Drie Middelburgse wijken
10. Sprekende gevels

De routes voeren u vooral langs historische bezienswaardigheden in de binnenstad. U loopt in ongeveer een uur tot anderhalf uur door de binnenstad en ziet telkens een ander aspect van de rijke Middelburgse geschiedenis. (Tekst: Tourist Shop). 

De Tourist Shop heeft nog veel meer boeken en routes over Middelburg en Zeeland. Wij kochten voor € 2,95 een mooie pocket van 95 pagina's met de titel Wandelen door Middelburg en Veere. Vol kleurenfoto's en twee uitgebreide wandelingen door Middelburg en één door Veere met heel veel achtergrondinformatie. Die gaan we zeker nog eens bij mooier weer uitproberen. 


De Bolwerken 

Waar we deze keer niet geweest zijn, zijn de Bolwerken. Bij de ingang van de tentoonstelling in het Zeeuws Archief werden kaarten van Middelburg vanaf 1270 tot 2017 geprojecteerd. Langzamerhand zie je de stad veranderen. Toen Middelburg eenmaal een echte stad was (met stadsrechten) kwam er rondom een echte middeleeuwse stadsmuur te liggen. Later waren er uitbreidingen. Een geheel nieuwe renaissancistische omwalling kreeg de stad tussen 1595 en 1598. Op alle latere kaarten is te zien hoe de oude stad zich binnen deze structuur handhaafde. Pas na de Tweede Wereldoorlog breidde Middelburg uit in het buitengebied. De vestingwerken werden gelukkig niet gesloopt! Nu kun je over de daaruit voortgekomen Bolwerken een aantrekkelijke wandeling maken van ca. 6 km. Zie daarvoor ook het blog Dream the World van Carolien (KLIK HIER).

Groene Wisselwandelingen 

Wie liever met GPS wandelt, kan ook nog terecht op de WandelzoekpaginaKLIK HIER voor Groene Wisselwandeling 453 van 8 km of  KLIK HIER voor Groene Wisselwandeling 122 van 11 km. Beide wandelingen starten en eindigen bij het station van Middelburg.

© Jannie Trouwborst, januari 2018. 

We gaan een nieuwe poging doen om de 1000 km te halen dit jaar, ook al begint het met veel kleine rondjes. Na twee weken staat de teller op: 30 km.

zondag 31 december 2017

De eindstand van 2017

Life is what happens to you, while you're busy making other plans.” (John Lennon, 1940-1980).

 De #1000kmwandelen challenge

Dit voorjaar nam ik het enthousiaste besluit mee te doen met de challenge #1000km wandelen. Samen met mijn man wandelde ik geregeld een mooie tocht in het weekend van rond de 15 km. Aangevuld met wat kortere wandelingen en de tochten in de vakantie, leek dat geen onmogelijke opgave: zo'n 20 km per week gemiddeld moest mogelijk zijn.

Dus meldde ik me aan bij een FB site die speciaal daarvoor was opgericht: om mensen te motiveren op regelmatige basis te gaan wandelen en zo te proberen in een jaar 1000 km te wandelen. Om ervaringen uit te wisselen en elkaar te motiveren.
Al snel bleek dat de groep gedomineerd werd door veteranen die met gemak 5000 km of meer per jaar wandelden. Ik vond hun verhalen en tussenstanden absoluut niet motiverend en haakte al snel af. Zoals meer beginnende wandelaars begreep ik al achteraf.

Omdat ik dit blog al eerder had en voor diverse wandeldoeleinden gebruikte, besloot ik mijn vorderingen hier bij te gaan houden: vooral voor mezelf, maar ook voor de eventuele geïnteresseerde #1000km wandelaars. En om meteen suggesties voor leuke wandelingen te gaan doen, vooral in het mooie Zeeuws-Vlaanderen en in het de nabije omgeving (West-Brabant en West-Vlaanderen).

Na een redelijk begin, waarin het lukte op schema te blijven, kwam de klad erin door blessures en een haperende gezondheid. Dat is bitter, als wandelen in mooie natuurgebieden je grootste hobby is. Zo goed en kwaad als het ging, sprokkelde ik elke week wat bij elkaar via korte wandelingen in ons dorp of door de polders rondom, met af en toe een uitstapje wat verder weg. Steeds dezelfde tochtjes is saai en het werd dan ook steeds moeilijker om het vol te houden.

Nu op de laatste dag van het jaar kan ik de balans op maken: 875 km. Niet de geplande 1000 km, maar in de wetenschap dat het streven daarna er toch maar mooi voor gezorgd heeft, dat er wel 875 km gelopen is. Zonder die 1000 km in mijn achterhoofd, waren die er ook niet gekomen. Het motiveert dus echt wel als je een streefgetal vaststelt voor jezelf.

Met de gezondheid gaat het weer beter, maar de blessure is nog steeds niet onder controle. Het maximum is 6 km momenteel en niet helemaal zonder pijn. Toch stel ik voor volgend jaar de teller weer op 1000 km, we zien wel wat er van komt.

Wandelroutes in Zeeuws-Vlaanderen een omstreken

Mijn tweede voornemen was hier mooie wandelroutes te bespreken om Zeeland te promoten als wandelgebied. Ook dat bloedde dood toen het lopen moeilijk werd. Ik had nog wel wat kunnen schrijven over routes die ikzelf niet kende, maar dat was toch niet wat ik wilde. Misschien dat dat er volgend jaar ook weer van komt.

En jij?

Zijn er bij mijn lezers wandelaars die het wel gelukt hun 1000 km af te leggen dit jaar? En hoe zijn je ervaringen? Ga je er mee door komend jaar? Ik ben reuze benieuwd!

© Jannie Trouwborst, december 2017.

Eindstand 31 december 2017: 875 km. De foto's bij dit blog maakte ik (van boven naar beneden) op de vestingwallen van Retranchement, vanaf de uitkijktoren in het Groot eiland bij Hulst en in het bos van Clinge. Allemaal Zeeuws-Vlaanderen dus!

dinsdag 17 oktober 2017

De Japanse tuin als pretpark

Het gaat nog steeds niet goed hier met de wandelkilometers. Een hardnekkige blessure speelt al weken parten. De wandelingetjes worden steeds korter en stevig doorstappen is er niet meer bij. Heel zuur, juist omdat het herfstvakantie is en eindelijk de Japanse Tuin in Park Clingendael in Den Haag weer 2 weken bezocht kan worden. In het voorjaar liepen we dat ook al mis door ziekte. Dus de tanden maar op elkaar en ervoor gaan, was mijn gedachte. Daarnaast wilden we nog naar een tentoonstelling in het Mauritshuis. Maar alles liep anders dan de bedoeling was. 

De reis

We vertrokken op tijd met de auto door de Westerscheldetunnel naar station Goes. We hadden geen treinpech, al was het op de heenreis behoorlijk druk en benauwd in de trein. Ik had de maandag juist uitgekozen omdat het dan doorgaans rustiger is buiten de spits. Maar blijkbaar wilde iedereen vanwege het onverwacht mooie nazomerweer er op uit: grootouders met kleinkinderen en ouders met kinderen die herfstvakantie hebben, studenten die een dagje ergens anders heen willen met hun OV-kaart, pubermeisjes die gaan winkelen in de grote stad. Van mijn plannetje om tussen Delft en Den Haag HS nog even naar het toilet te gaan kwam niets: het gangpad was volledig versperd. Maar na een reis van bijna 3 uur is de nood wel hoog!

Eenmaal in Den Haag dus eerst maar koffie gedronken in het Pannenkoekenhuis waar we aan het einde van de dag ook onze pannenkoeken zouden gaan eten. Het was inmiddels 12 uur geweest toen we eindelijk begonnen aan wat een mooie wandeling door de parken van Den Haag moest worden, op weg naar de Japanse tuin. Ik had daarvoor de Groene Wisselwandeling 578 uitgekozen: Den Haag CS, Pannenkoekroute Malieveld (KLIK HIER), die 8 km lang is en met rustpunten onderweg goed te doen zou moeten zijn.

Op weg naar de Japanse tuin

Waar ik even geen rekening mee had gehouden, was dat op een doordeweekse dag alle kantoren en ministeries rond die tijd leeg liepen voor een lunchwandeling. Het was er nog drukker dan op een zaterdagmiddag in de Koopgoot van Rotterdam. Alle bankjes waren bezet, zodat we ook niet even ergens onze boterham konden opeten. En tot overmaat van ramp kon ik door de achillespeesblessure niet even flink doorstappen. De route voerde door verschillende parken, maar van het ene naar het andere park moesten er soms drukke wegen overgestoken worden. En daar ging het fout. Ik moest even een stapje harder om niet aangereden te worden en verrekte toen definitief iets vlak boven de pijnlijke pees. We moesten nog een behoorlijk eind verder strompelen voor we eindelijk een vrij bankje vonden in de schaduw aan een waterpartij. We aten er ons brood. Ik probeerde de verrekking ondertussen wat rust te geven en de spier soepel te houden. We bekeken het kaartje nog eens en besloten een stuk park af te snijden en de kortste route naar de Japanse tuin te nemen en dan eventueel met de bus of tram naar het Mauritshuis te gaan.

Bepaald geen oase meer

Voorzichtig en traag bereikten we park Clingendael en gingen op zoek naar de Japanse tuin. Die was niet moeilijk te vinden: niet alleen bordjes wezen de weg, maar de stroom bezoekers die ons tegemoet kwamen (de meesten met fototoestel) zei ook genoeg. Hoe dichter we de tuin naderden hoe meer de luide stemmen en het gelach duidelijk maakten dat we niet de enige bezoekers waren.
Wat een drama: het leek de Efteling wel. Voetje voor voetje over de paadjes schuifelen, foto's zonder mensen erop maken was vrijwel onmogelijk. Op het rode bruggetje stonden en in het paviljoentje zaten zoveel mensen dat het niet leuk meer was. Wat een verschil met zoveel jaar geleden toen de tuin meestal open was: we waren er alleen en konden toen in alle rust rondkijken, foto's maken en de stilte op ons in laten werken. Een oase! Het contrast kon niet groter zijn. En de teleurstelling ook niet. Van een bezoekster uit de omgeving hoorden we dat het in het weekend een nog groter gekkenhuis was geweest. 

Den Haag heeft een van zijn pareltjes opgeofferd. Waarom niet één dag per week, het hele jaar, onder toezicht, eventueel voor een symbolische toegangsprijs, geopend? Hier kom ik nooit meer terug, ik probeer mijn herinneringen van jaren geleden te koesteren.

Einde verhaal


Een eind verderop in het park, voorbij Huis Clingendael, vonden we een prettige bank in de schaduw waar we weer even van de rust konden genieten. Gezien de tijd besloten we de rest van het programma maar af te blazen. Mij leek het beter voorzichtig te blijven lopen om de verrekking geen kans te geven te verstijven. We vervolgden de Groene wisselwandeling richting station. Om vijf uur zaten we weer in het Pannenkoekenhuis Paviljoen Malieveld (KLIK HIER) en rond zessen vertrokken we richting station voor de nog lange reis naar huis.

Geen Mauritshuis, de helft van de parkenroute, drukte in de trein en de parken, een mensenmassa in de Japanse tuin, geen Binnenhof en boekwinkel Paagman. Je zou van minder teleurgesteld raken. Nee, voor mij hoeft Den Haag voorlopig niet meer. En zeker niet op een mooie, zomerse dag door de week. Ik was zo blij weer thuis te zijn in ons mooie en rustige Zeeuws-Vlaanderen. En nu straks maar de fysio bellen voor mijn voet- en beenklachten. Want dat lijkt toch echt niet meer vanzelf over te gaan.


© Jannie Trouwborst, oktober 2017

Tussenstand De tussenstand na 41 weken 754 km. Met nog 11 weken te gaan lijkt het, zeker met de huidige blessure, niet meer mogelijk de 1000 km te halen...

Wat betreft de genoemde Groene Wisselwandeling 578: Den Haag CS, Pannenkoekroute Malieveld (KLIK HIER),: onder andere omstandigheden lijkt het ons een prachtige tocht die goed te combineren is met een museumbezoek of een kijkje op het Binnenhof. Den Haag heeft veel aantrekkelijke musea.

donderdag 5 oktober 2017

Stand van zaken

How nice the words of the guide may sound, it's up to you to walk your path - Patrick Mundus

Nog even geen wandelingen in Zeeuws-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen en Zeeland. Na twee weken Voorne-Putten, een week met de kleindochters en een week vol afspraken waarbij alleen korte wandelingetjes gemaakt konden worden zijn we voor een vakantie van 4 weken vertrokken naar Noordwolde in Friesland. Net als vorig jaar verbleven we in het buitengebied van een dorp dat op de grens ligt van 3 provincies: Friesland, Drenthe en Overijssel. Hier kun je als wandelaar letterlijk alle kanten op en overal is het even mooi.

Noordwolde
We dwaalden o.a over de Schaopedobbe van het Fryske Gea  (KLIK HIER), zagen damherten tijdens een tochtje door het Ketliker Skar (KLIK HIER), ontdekten het Landgoed De Eese (voor een uitstekende (GPS) wandelroute KLIK HIER) en maakten heel wat wandeltochten in de omgeving van de Koloniedorpen Wilhelminaoord en Frederiksoord, aan de hand van een speciaal uitgegeven routeboekje, verkrijgbaar bij o.a. het Museum de Koloniehof (KLIK HIER). Vledder, Diever, Havelte er valt zoveel te wandelen in deze omgeving, maar daar is dit blog niet voor bedoeld. Dus laat ik het maar bij de hier bovenstaande tips. En dan zijn we dit keer ook nog niet aan de Wiedden en Weerribben toe gekomen....

#1000 km
Dit blog gaat echter over Zeeland en het direct aangrenzende gebied. Maar ook nog over iets anders: over mijn poging dit jaar 1000km te wandelen. En dan maakt het natuurlijk niet uit waar. Daarom even een up-date op dat vlak. Door allerlei persoonlijke omstandigheden en blessures zijn we nog steeds niet op het niveau van vroeger, toen we zonder problemen minstens 18 km konden wandelen. Tijdens de vakantie is het langzaam opgelopen naar 12 km op een dag, maar verder kwamen we nog niet. Met vele kleine wandelingen is er toch nog een redelijk resultaat gehaald. Maar de achterstand is nog niet helemaal ingehaald. 
In het laatste blog meldde ik de tussenstand: na 33 weken: 571/1000km. Inmiddels kwam daarbij: 161,5 km. Daarvan liepen we er 130 in onze vakantie in Noordwolde. Het was slecht weer in het noorden, de gezondheid werkte niet mee, meer zat er echt niet in.

Tussenstand
De tussenstand na 39 weken (3 kwartalen dus) is 732,5 km. Dat betekent dat ik in het laatste kwartaal nog 267,5 km zal moeten lopen, ruim 20 km per week. Ik heb er een hard hoofd in. Maar we zullen zien hoe ver we gaan komen. En anders maar volgend jaar een nieuwe poging.

Ik hoop binnenkort weer een echt Zeeuws blog te schrijven. Nog even geduld.

© Jannie Trouwborst, oktober 2017.

dinsdag 22 augustus 2017

De Wandeltag van Vera: mijn antwoorden

Je ziet ze steeds vaker Tags, vragenlijsten, die je kan invullen en voor je het weet heb je een nieuwe blog samengesteld. Je kan zelf de vragen bedenken of de tag van iemand anders gebruiken en de bedenker ervan vermelden in je blog. Vera struinde rond op internet en kon niet zo snel de tag “Wandelen” vinden en heeft toen zelf een set aan vragen bedacht. Haar antwoorden lees je HIER.  De mijne vind je hieronder. 

Waarom wandel je?

Wandelen vind ik de meest ideale manier om te ontspannen en om van de natuur te genieten. En het is goed voor mijn gezondheid.
Bovendien kan ik er meerdere hobby's mee combineren: fotograferen, geocachen, vogels kijken en er achteraf over bloggen! Al begin ik te merken, dat ik niet teveel tegelijk moet willen. Dan verdwijnt de ontspanning al snel. Bovendien wandelt het niet zo fijn met een GPS, verrekijker èn (zware) fotocamera.

Wanneer wandel je?

Een paar maal per week wandel ik ommetjes in de buurt van 4 tot 7 km. En eenmaal per week een langere tocht. Vroeger was dat rond de 18 km. Door allerlei omstandigheden is dat gezakt naar rond de 10. Maar ik ben weer aan het opbouwen. Ik hoop er ooit weer 15 van te maken. En ik probeer dit jaar 1000 km bij elkaar te sprokkelen. Op dit blog kun je de stand van zaken volgen.

Waar wandel je het liefst?


Overal waar het rustig is, in een natuurlijke omgeving. Strand, bos, heide, polders, landgoederen, maakt allemaal niet uit. Een stadswandeling slechts bij uitzondering en dan het liefst in de wat kleinere historische stadjes en dorpen. Ze waren ideaal toen ik niet zo ver kon. Mijn favoriete wandeling ligt op de grens van een bos en een ander landschap. 

Wandel je samen of alleen? 

De ommetjes loop ik meestal alleen. De lange afstanden lopen mijn man en ik samen. Soms doen we mee aan een georganiseerde tocht in Vlaanderen, maar doorgaans vind ik die te massaal. Ze waren echter ideaal om de natuurgebieden in Vlaanderen te leren kennen toen we hier nog niet zolang woonden.
Vroeger organiseerde ik wandelingen voor De Wandelpool (KLIK HIER). Dat was ook leuk: wandelen in kleine groepjes (8 tot 10 mensen). Maar Zeeland blijkt voor de meesten te ver. 

Wat is voor jou het perfecte wandelweer? 

Droog en niet te warm. Aan regen heb ik een hekel, zeker als het met bakken uit de hemel valt. Maar verder maakt het me allemaal niet uit. Als ik maar lekker buiten ben. Mijn favoriete seizoen is de herfst. Dan het voorjaar en tenslotte de winter. In de zomer is het al snel te warm voor me. Bij 20 graden houdt het ongeveer op. 

Wat neem je mee tijdens jouw wandeling? 

Ik gebruik een heuptas, dus ik moet een beetje passen en meten. Portemonnee en telefoon, GPS en wandelkaart, proviand en water, medicijnen, zakdoekjes en pleisters, zitlap (een dunne, opgevouwen lap schuimplastic om over een natte bank te leggen), soms droge sokken. Mijn verrekijker alleen op kortere wandelingen. Mijn spiegelreflexcamera gaat lang niet altijd mee: hij is te zwaar. Maar gelukkig ben ik meestal in gezelschap van een echtgenoot met een handzamer camera. Dus die foto's komen er toch wel. 

Wat is jouw wandeltempo? 

Dat weet ik niet precies, maar het zal in de buurt van de 4 km/uur liggen bij de dagelijkse ommetjes en wat lager bij de langere tochten. Ik neem er de tijd voor, want het is geen prestatieloop, maar ontspanning. Dus even zitten op een mooi punt of onderweg ergens iets eten of drinken moet ook kunnen.

Op welke schoenen wandel je?

Jarenlang heb ik op Lowa's gelopen, eerst hoge, later halfhoge. Vorig jaar ben ik overgestapt op hoge Hanwag schoenen. Ze geven extra steun aan mijn enkels bij ruw terrein en zijn toch soepel. Daarnaast heb ik een Asics sportschoenen met een goede dempende zool voor grotendeels verharde wandelingen en nog een paar lage wandelschoenen van Tenson voor onverharde wandelingen over niet te ruig terrein. Ik denk dat het goed is om niet steeds op dezelfde schoenen te lopen.

Wandel je het liefst verhard of onverhard? 


Onverhard! Het is niet alleen prettiger voor mijn voeten (en inmiddels ook minder belastend voor mijn gewrichten), maar je komt ook nog eens op veel meer mooie en rustige plekken. Overigens is een halfverhard karrenspoor of een grindpad voor mij ook onverhard. Fietspaden en asfalt vermijd ik liever, ook als het autoluw is, maar soms is het helaas niet anders. Ik heb het alleen niet zo op stuif- of duinzand en het zachte deel van het strand. Dat is me te zwaar. 

Wanneer is een wandeling voor jou geslaagd? 

Als ik in een mooie en verrassende omgeving gewandeld heb. Steeds hetzelfde pad gaat me snel vervelen, ik heb nu eenmaal een goed geheugen. Ik zal een wandeling dan ook nooit binnen een jaar herhalen, want pas na verloop van tijd kan ik met een frisse blik naar bijzondere zaken op de al bekende route kijken.
Waar ik een hekel aan heb zijn wandelingen waarvan achteraf blijkt dat ze veel beloven dat niet waargemaakt wordt. Liever geen beloften en verrast worden, dan misplaatste loftuitingen. Dat schept valse verwachtingen. Een andere ergernis is een slechte routebeschrijving of ontbrekende merktekens. Gelukkig is er met een kaart en een GPS veel op te lossen, dus we zullen niet snel meer verdwalen. Maar vroeger kon verdwalen en kilometers om moeten lopen, een fijne wandeling uiteindelijk toch nog verzieken.

© Jannie Trouwborst, augustus 2017.


Geef de “Wandelen-Tag” door!
Vind je de Wandelen-Tag ook leuk om in te vullen? Dan kun Vera's vragen gebruiken en beantwoorden. Je vindt ze HIER!

Samen met de kleindochters deze week 19 km kunnen noteren. Stand na 33 weken: 571/1000km.