zondag 21 mei 2017

Week 20: LAW 5 Het Nederlands kustpad van Sluis naar Breskens

Ik weet niet waar ik heen ga, maar ik ben onderweg (Voltaire).

Wie zegt graag LAW's lopen, krijgt steevast te horen: O, zeker het Pieterpad? Dat is ondertussen bijna net zo bekend als de Elfstedentocht, maar er zijn nog zoveel meer mooie LAW's in Nederland en vergeet ook de streekpaden niet. Daarvan liepen wij er met plezier enkele in onze vakanties (Twentepad, Krijtlandpad, Scholtenpad). 


De naam LAW® staat voor Lange-Afstand-Wandelpad. Een LAW is een wandelroute van minstens 100 km, die u kunt volgen aan de hand van de bekende wit-rode® markering en een wandelgids. Meestal doorkruisen ze een groot deel van Nederland en zijn dan vele honderden km lang.
Een Streekpad is ook een Lange-Afstand-Wandelpad. Het is meestal een rondwandeling die binnen één regio blijft. De lengte varieert van 80 tot 350 km. Streekpaden zijn geel-rood® gemarkeerd. Ook deze Streekpaden hebben een eigen wandelgids.

In Zeeuws-Vlaanderen starten twee Nederlandse LAW's: het Nederlandse Kustpad en het Grenslandpad.


LAW: Het Nederlands Kustpad deel 1

Het Nederlands Kustpad deel 1, van Sluis naar Hoek van Holland, maakt deel uit van het langste aaneengesloten wandelpad van Nederland, in totaal 725 km. Dit deel heeft een lengte van 210 km. Deel 2 loopt van Hoek van Holland naar Den Helder of Den Oever (233 km), deel 3 van Stavoren naar Bad Nieuweschans (268 km). Ik heb nog een oude gids (1997) waarin de aftakking van Bergen op Zoom naar Goedereede ook opgenomen is. Of die in de nieuwe gids staat is mij niet bekend.


In West-Zeeuws-Vlaanderen is de laatste jaren veel veranderd. Er zijn natuurgebieden bijgekomen, de kust is verhoogd en verstevigd: op de meeste plaatsen met uitbreiding van het duingebied en in de buurt van Breskens met een fraaie dijk. Alle stranden zijn ruim, met op geregelde afstand een behoorlijke strandtent (voor de meeste is de term "strandtent" achterhaald). De paden over dijk en duin bieden mooie vergezichten. De (voormalige) vuurtoren is in het weekend te bezichtigen en wordt dan bemand door gidsen die veel over de geschiedenis van het monument en de omgeving kunnen vertellen.

De route start in Sluis, een vestingstad die er om vraagt er niet te snel doorheen te lopen. En eindigt in Breskens, waar de veerboot naar Vlissingen vertrekt. Je passeert Retranchement (ook een vestingstadje uit de Tachtigjarige oorlog), Cadzand-Bad (badplaats van allure met net een nieuwe, fraaie jachthaven), Nieuwvliet-bad  en gaat dan door het natuurgebied De Verdronken Zwarte Polder. Afwisselend volg je de kust en de natuurgebieden in het binnenland. In de buurt van Groede is even afslaan naar Groede Podium een aanrader: een bunkerdorp uit WO II met heel veel info, speelmogelijkheden voor kinderen en horeca (onze kleindochters zijn dol op de wafels, poffertjes en pannenkoeken daar). Dan langs de vuurtoren naar Breskens. De veerhaven ligt buiten het dorp, maar wie tijd en trek heeft vindt in het dorp diverse eetgelegenheden, met o.a. veel verse vis en een pannenkoekrestaurant.


Aan de overkant van de Westerschelde gaat de route verder. De afstand Sluis-Breskens is ongeveer 28 km. Houd er rekening mee dat buiten het seizoen de veerboot minder afvaarten heeft en het busvervoer beperkt is. Voor geoefende wandelaars is de etappe in 1 dag te lopen, maar wie ervan wil genieten en misschien nog musea wil bezoeken is twee dagen logischer. Groede (met zijn mooie museumstraatje) zou in dat geval een mooie pleisterplaats halverwege zijn met voldoende overnachtingsmogelijkheden.

Alle informatie over routes en het bestellen van een wandelgids kun je vinden bij het Wandelnet.

Ook het Grenslandpad (LAW-11) begint in Sluis, maar daarover een volgende keer.

© Jannie Trouwborst, mei 2017.


Ondertussen zit het hier thuis een beetje tegen met ziekte en andere tegenslagen. De afgelopen weken zijn er geen lange wandelingen ondernomen. In week 19 t.m. 20 is er 25 km afgelegd in dagelijkse rondjes dorp en/of polder en strand.

Stand na 20 weken: 354/1000km.

zondag 7 mei 2017

Week 18: Langs linies en kreken en Grenzeloos wandelen

Als je mededogen niet ook betrekking heeft op jezelf, dan is het incompleet (Boeddha).

De route naar Zeeuws-Vlaanderen


Misschien had ik daar mee moeten beginnen: uitleggen hoe je in dit bijzondere stukje Nederland kunt komen. Het heet niet voor niets Ons Landje Apart. Andere uithoeken van Nederland zijn in feite gemakkelijk bereikbaar, met de trein/bus of auto. Behalve misschien de Waddeneilanden, ook daar moet je wat meer moeite voor doen. Toch weerhoudt dat toeristen er niet van ze te bezoeken. Maar naar Zeeuws-Vlaanderen? De kuststreek trekt 's zomers best veel toeristen, maar een groot deel daarvan komt uit België of Duitsland. Nederlanders denken vaak dat als ze de rest van Zeeland bezocht hebben, Zeeuws-Vlaanderen wel ongeveer hetzelfde zal zijn, maar daar vergissen ze zich in. Simpel gezegd: het is meer Vlaams dan Zeeuws. En wie echt de moeite neemt deze bijzondere streek te leren kennen, blijft terugkomen, leert de ervaring. Je bent gewaarschuwd!

Maar hoe kom je er?

Met de auto via de Westerscheldetunnel (via de N58 en N 62) of de Liefkenshoektunnel (t.n. van Antwerpen). Bij beide tunnels wordt tol geheven: 5 euro per rit.

Wie met het OV wil komen, heeft 3 mogelijkheden:

1. Met de trein naar Goes. Daar overstappen op de bus naar het busstation in Terneuzen. Daar vandaan gaan bussen in de richting Hulst (naar het oosten) en Breskens (naar het westen). 
2. Met de trein naar Vlissingen. Daar overstappen op de veerdienst naar Breskens. Ook daar vandaan rijden enkele bussen.
3. Met de trein naar Breda. Daar overstappen op de bus naar Hulst (via Antwerpen), met enkele overstapmogelijkheden.

Verwacht niet teveel van het OV in Zeeuws-Vlaanderen. Naast enkele normale buslijnen zijn er een aantal streekbusjes voor de kleinere plaatsjes. 's Avonds en in het weekend is de dienstregeling beperkt. Daarnaast is voor sommige dorpen de enige mogelijkheid een zgn. haltetaxi te bestellen (een uur van te voren en alleen op vertoon van een van te voren aangevraagde buspas).

In de zomermaanden gaat het veer vaker dan in de rest van het jaar. En rijdt er langs de kust een gratis bus voor het toeristenvervoer. Ook gaat er dan geregeld een bus vanuit Terneuzen naar Gent en van Breskens naar Brugge.
Op de veerpont mogen ook fietsen mee. Dat kan een uitkomst zijn voor wie hier wil wandelen, maar geen auto heeft. Een uitgebreid fietsknooppuntennetwerk helpt je zo bij je wandelroute te komen.

Een dagje Zeeuws-Vlaanderen? Niet doen!

Een dagje Zeeuws-Vlaanderen is niet aan te bevelen. Niet alleen is het voor de meesten te ver om dan ook nog te wandelen, het is bovendien onmogelijk de grote verscheidenheid aan natuur- en cultuurhistorische bezienswaardigheden te ontdekken. Zelfs een weekend is eigenlijk te kort. Een  wandelvakantie van een week komt meer in de buurt. En dat is ook heel goed mogelijk voor OV reizigers: als er ergens veel B&B's zijn, dan is het hier wel (KLIK HIER). N.B. Eer zijn er veel meer dan je via alleen de VVV-site kunt zien.

De hele streek is bovendien voorzien van een wandelknooppuntennetwerk, dat op 2 kaarten staat: Langs linies en kreken (KLIK HIER) voor Oost-Zeeuws-Vlaanderen en Grenzeloos wandelen (KLIK HIER) voor West-Zeeuws-Vlaanderen.
Ze zijn te bestellen bij de VVV, maar op de site ook als kopiekaart te downloaden. Zo is het mogelijk thuis al een route uit te zetten en de B&B's te bespreken tussen Breskens en Hulst.

Rust, natuur en historie

's Zomers is het druk aan de kust. Maar in de rest van Zeeuws-Vlaanderen is het altijd rustig. Verwacht echter buiten het toeristenseizoen niet teveel horeca onderweg, het is dan meestal alleen in het weekend geopend. Ga dus nooit zonder proviand op stap.
Neem ook de tijd om de verrassende musea te bezoeken (en dat zijn er meer dan op de site van de VVV staan aangegeven). Ook daarvoor geldt, zoals in alle dunbevolkte streken, buiten het seizoen zijn de openingstijden soms beperkt. Een goede voorbereiding is dus het halve werk.

De restanten van de strijd tussen de Spanjaarden en de Staatse troepen van Prins Maurits tijdens de Tachtigjarige oorlog zijn op vele plaatsten in de streek nog aanwezig (KLIK HIER). Over de vestingwerken en linies kan gewandeld worden.

Wie op zoek is naar stadswandelingen kan bij de VVV vele routes vinden, vaak gecombineerd met een lus door het buitengebied. Of kijk bij de Groene Wisselwandelingen of Trage tochten van de Wandelzoekpagina (KLIK HIER)

En? Kom je eens wandelen hier? Ik hoor graag wat je er van vond. 

© Jannie Trouwborst, mei 2017.

Ondertussen zit het hier thuis een beetje tegen met ziekte en andere tegenslagen. De afgelopen weken zijn er geen lange wandelingen ondernomen. In week 16 t.m. 18 is er 39 km afgelegd in dagelijkse rondjes dorp en/of polder.

Stand na 18 weken: 329/1000km.

dinsdag 18 april 2017

Week 15: De smokkelaars van Stekene

We zijn zo graag in de vrije natuur, omdat deze geen mening over ons heeft ( Friedrich Nietzsche).

Wandelsport Vlaanderen
 
Toen wij in Zeeuws-Vlaanderen kwamen wonen, ontdekten we al snel, dat onze zuiderburen niet alleen hartstochtelijke koersers (wielrenners) zijn, maar dat ze ook graag mogen wandelen, vooral in clubverband. Door lid te worden van een wandelclub (De Kwartels in Assenede) werd ons de mogelijkheid geboden om niet alleen deel te kunnen nemen aan de door hen georganiseerde tochten, maar ook aan de ruim 2000 andere "wandelmarsen" (zoals er daar gezegd wordt) in België. We worden elk jaar voorzien van de dikke "wandelbijbel" van het overkoepelende orgaan: Wandelsport Vlaanderen. Daarin staan alle tochten met informatie over afstanden en vertrekpunten, omgeving en aantallen deelnemers van het jaar ervoor. En daar worden ook de verschillen duidelijk: niet alleen veel meer tochten dan in Nederland, ook op doordeweekse dagen, maar ook veel meer deelnemers. Is men in Nederland al blij met tussen de 200 en 400 deelnemers, in Vlaanderen wordt men pas enthousiast bij 1000 en meer, zelfs 2500 komt geregeld voor.

Nu houden wij niet zo van massale wandeltochten, maar het stelde ons wel in staat om kennis te maken met de natuurgebieden in onze omgeving. Door tegenwoordig te kiezen voor doordeweekse tochten kunnen we de drukte wat mijden. Bovendien loop je dan nooit in een file en kun je af en toe een wandelbankje uitproberen. Het is ideaal om onderweg om de 6 km ongeveer een rustpunt te vinden, voorzien van toiletten en soep e.d. De weinige wandelclubs die Zeeuws-Vlaanderen zelf telt, zijn ook aangesloten bij Wandelsport Vlaanderen en ontvangen ook veel Vlaamse wandelaars.

De Smokkelaars van Stekene

Donderdag organiseerde wandelclub De Smokkelaars hun 15de Linietocht, met de keus uit 6, 12 of 20 km. We wandelden daar al vaker en omdat ik tijdelijk i.v.m. met medicijnen niet in de zon mag, wist ik dat het een goede keus was: voornamelijk bosgebied. Lange mouwen, een petje op, in de schaduw lopen en met licht bewolkt weer moest het goed gaan. En dat ging het ook. Deze route is heel mooi in het voorjaar. De Linie die hier bedoeld wordt, ontstond in de  Tachtigjarige oorlog en maakt deel uit van de fortenlinie bij Hulst en Axel. Via het waterwingebied bij Clinge en Sint Jansteen (Nederland) wandelden we weer terug naar Stekene. Wij kozen voor 12 km, maar de afstand klopte niet helemaal. Bovendien moesten we de auto nogal ver weg parkeren. Dus kan ik weer 15 km op mijn lijstje noteren.

Speurtocht

Zaterdag waren we in Spijkenisse bij de kleindochters. Gewapend met stoepkrijt vertrokken opa en jongste kleindochter via het park naar een onbekende bestemming. Een kwartiertje later volgden oma en de andere kleindochter. Pijltjes zoeken en andere aanwijzingen, zo vonden we elkaar terug bij de kerk van Hekelingen. Toen werden de rollen omgedraaid. Die tocht leidde naar de speeltuin vlakbij huis. En zo hebben ze 5 km afgelegd als training voor de mini-avondvierdaagse in juni.....

Dat maakt het totaal voor deze week 20 km.

© Jannie Trouwborst, april 2017.

Stand na 15 weken: 291/1000km.

 

woensdag 12 april 2017

Week 14: De Liniewegel

Alleen de mens die zich kan ontspannen, is in staat te creëren en in zijn geest ontstaan heldere ideeën (Cicero).

Tot enkele jaren geleden waren wij "meter en peter" van een aantal Oost-Vlaamse wandelroutes. We liepen ze een paar maal per jaar na en gaven tekortkomingen door, zodat ze hersteld konden worden. Eén van onze favorieten was De Liniewegel. Hoog tijd om die weer eens te bewandelen. 

De Liniewegel (8 - 11 km).
De route begint bij de kerk van Eksaarde. Ze is bewegwijzerd met groene 6-kantige schildjes en gaat voor zeker 90% over onverharde paden door natuurgebieden. Onderweg staan informatieborden die de historie van de plek of de natuurwaarden aandacht geven. Er is een rustpunt bij de Kruiskapel en het pomphuisje en horeca ongeveer halverwege. De route is 8 km lang, maar eenvoudig uit te breiden naar 11 km.
Alle informatie over deze route vind je HIER. Je kunt er de routekaart printen, een GPX-file downloaden en desgewenst de folder bestellen met uitgebreide routebeschrijving met begeleidende info over alle belangrijke bezienswaardigheden en leuke stops. Hierop is ook goed te zien hoe je route kunt verlengen.

Historie en natuurschoon
Wegel is een Vlaams woord voor smal weggetje/pad, vaak langs het water. Linie is een militaire term. In Zeeuws-Vlaanderen vooral bekend uit van de Staats/Spaanse linies uit de tijd van de Tachtigjarige Oorlog. Deze Linie heeft echter een andere achtergrond. Ze was in 1702 een militaire verdedigingslijn die de Franse provincie Vlaanderen moest beschermen tegen de Republiek Nederland. Je start je wandeling langs de grillige grenzen van deze oude militaire versterking De Linie.

Over de smalle wegel, langs het water, door bos- en natuurgebieden wandel je naar de Kruiskapel. Het is een bedevaartkapel. Vanaf de dorpskerk loopt een 2 km lange weg met 14 kruiswegkapelletjes tot aan de kapel. Eenmaal per jaar (september) wordt er een bedevaarttocht gelopen. Tijdens de wandeling zie je maar een enkel kapelletje (vlak bij de dorpskerk o.a.).

Opnieuw de natuur in en na een klein stukje fietspad volgt de Moervaart. Waar nu het restaurant is legden vroeger de riviervrachtschepen aan. Kilometers lang volgen we vervolgens de oever van deze slingerende waterweg, met fraaie vergezichten. Bij het pomphuisje is een rustpunt. Je kunt van daar de officiële route volgen of rechtdoor langs het water blijven lopen tot de Spletterenbrug, een oude spoorbrug die nu dienst doet als fietsbrug. Wij kiezen voor dat laatste en lopen daarna over een karrenspoor onderlangs de spoordijk weer in de richting van Eksaarde. We nemen de eerste weg rechts die ons vanzelf bij het beginpunt brengt (11 i.p.v. 8 km). Nog verder doorlopen kan ook.

Samenvattend
- Natuurroute met historische achtergrond tussen de 8 en 11 km.
- Voor 90% onverhard over graspaden en karrensporen
- Horeca in Eksaarde en halverwege bij de brug over de Moervaart (Keizershof)
- Bedevaartskapel met kruiswegkapelletjes
- GPX-route en printbaar kaartje
- Wandelkaart met achtergrondinfo (KLIK HIER)

Verder deze week:
Een wandeling door natuurgebied de Margarethapolder (ten oosten van Terneuzen) via Buurtschap de Griete. Na de koffie in Café De Griete (waar wandelaars, fietsers en motorrijders graag iets mogen drinken) over de zeedijk langs de Westerschelde terug naar de Margarethapolder. Ongeveer 7km. En nog 3 km i.v.m. met het vrijwilligerswerk bij Staatsbosbeheer. Totaal dus 21 km.

© Jannie Trouwborst, april 2017.


Stand na 14 weken: 271/1000km.

dinsdag 4 april 2017

Week 13: Landschapspark het Drongengoed

Het eindpunt kan nooit zo interessant zijn als de weg er naar toe (Zen).

Ook deze week kozen we een route net over de grens van Zeeuws-Vlaanderen, op 40 km vanaf onze woonplaats. Te midden van de Meetjeslandse Bossen ligt het Landschapspark het Drongengoed. Goed voor een aantal uitgezette, gevarieerde wandelingen met een afstand tussen de 7 en 15 km. Of zelf uit te zetten m.b.v. de wandelknooppuntenkaart Meetjeslandse Bossen. 

Op stap in Landschapspark Drongengoed (14,5 km)

Landschapspark Drongengoed is het grootste aaneengesloten bos van het gewest Oost-Vlaanderen. Met een oppervlakte van 550 hectare is het bos het restant van een middeleeuwse bosgordel tussen Gent en Brugge. De dorpen Knesselare, Ursel, Kleit en Oostwinkel liggen er als poorten omheen. De historische ontginningen, gekenmerkt door de afwisseling van veld- en bosgebied, zorgen voor een zeer specifieke landschapsvorm en dito mogelijkheden. Die mix maakt van het Landschapspark Drongengoed een zeer boeiend recreatiegebied met uiteenlopende bezienswaardigheden.

De geschiedenis gaat terug tot 1242. In opdracht van graaf Thomas van Savoye en zijn gemalin Johanna van Constantinopel werden in het Maldegemveld woeste gronden aan een drietal abdijen verkocht. De ontginning van deze heidegronden werd uitgevoerd door monniken van o.a. de Sint-Baafsabdij in Gent en de abdij Ter Doest in Lissewege. Ook de Norbertijnen van Drongen hadden er 97 ha. Later werd hun gebied uitgebreid. Zij bewoonden er de Drongengoedhoeve. Van de oorspronkelijke hoeve kan men nu nog het omgracht perceel op een 300-tal meter ten oosten van de huidige hoeve aantreffen.
Een bloeiende ontginningsfase, gericht op bosbouw, kwam er onder abt De Stoop, die in 1746 de huidige Drongengoedhoeve, liet bouwen. Hij liet ook de pachtgronden aanleggen via een dambordvormig drevenpatroon. De Franse Revolutie was de spelbreker en de abdij van Drongen en haar goederen werden in 1797 opgeheven. In 1798 werd de hoeve verkocht en kwam het eigendom in privé-handen. Vanaf dan wordt het bos weer gedeeltelijk omgezet naar landbouwgrond.
(Meer over de hoeve en haar geschiedenis vind je HIER).



Gevarieerd natuurgebied
Dankzij de bosbouw loop je tijdens deze route door mooie, gevarieerde bosgebieden. Dankzij de ontginning ook langs akkers en weiden en kleinschalige boerderijen en gehuchten. Abt De Stoop moest accepteren dat niet alle gronden geschikt bleken voor akkerbouw. Natuurpunt, dat het gebied in beheer heeft, is nu bezig op die plaatsen het oude landschap te herstellen. Met als resultaat voor de wandelaar een ongekende afwisseling. Droge en natte heidevelden wisselen elkaar af. Oude visvijvers en vennen worden in ere hersteld. Slingerende vlonderpaden doorkruisen de natte gebieden, met blote voetenpaden ernaast voor de liefhebber. Twee uitzichtpunten op kunstmatig opgeworpen heuvels zijn aantrekkelijke rustpunten.

Wij beginnen onze route op de opgegeven P-plaats bij knp.16. We lopen de route tegen de klok in over een betonbaan in de richting van knp. 17. Na ca. 500 m. slaat de route een graspad in en daarna kunnen we kilometers lang onverharde paden volgen door de afwisselende landschapstypen. Achteraf kunnen we vaststellen dat meer dan 90% van de route over onverharde paden gaat. Door het bewust verhogen van de waterstand kan het hier en daar drassig zijn en zijn goede, waterdichte wandelschoenen aan te raden.

Het is voorjaar en de rijkdom aan planten en vogels maakt ons duidelijk hoe gevarieerd deze omgeving is en goed hij beheerd wordt. Als in het bos een paar reeën ons pad kruisen is het plaatje compleet.

De Drongengoedhoeve
De knooppuntenroute is perfect aangegeven. Het kaartje en de GPS-track kun je HIER vinden en downloaden/printen. Bij knp. 13 komen we aan op de schilderachtige historische Drongengoedhoeve.
In de hoeve is een landelijke herberg gevestigd (openingstijden HIER), in het bakhuis is een infopunt. We kopen er de knooppuntennetwerkkaart van de Meetjeslandse Bossen, waar als extra een boekje met drie wandelingen met achtergrondinformatie bij zit.

In de oude schuur vind je het Landschapsinfocentrum, waar de stichter, abt De Stoop, het verhaal vertelt van hoe het Drongengoed en de hoeve ontstonden. Het bezoekerscentrum verrast ook met een buitenverhaal, waarbij je tijdens een wandeling van ongeveer 2 km de geschiedenis van deze parel ontdekt. De hoeve schittert verder met een educatieve boomgaard en een kruidentuin. Keramiekatelier Cuesta is in één van de gebouwen gehuisvest. Rondom de hoeve liggen twee kinderspeelzones.

Na een overheerlijke cappucino (laat dat maar aan de Vlamingen over) lopen we de laatste km naar de auto. Volgens de GPS hebben we dan ruim 16 km gelopen (officiële afstand 14,5 km). We hebben een heerlijke (doordeweekse) wandeldag achter de rug, zijn weinig mensen tegengekomen, ondanks het schitterende wandelweer. Alleen bij de hoeve was het druk, iedereen (fietsers, wandelaars, koetsiers, ruiters, busreisjes) komt op dit rustpunt af.

Verder liepen we deze week nog een Geocacheroute met de kleindochters door een park in Spijkenisse van 5 km. Waarmee het totaal van deze week op 21 komt.

© Jannie Trouwborst, april 2017.

Stand na 13 weken: 250/1000km.

zondag 26 maart 2017

Week 12: Grensoverschrijdend wandelen

Hoe weinig begrijpen we van de weg van een ander, als we die enkel vergelijken met ons eigen pad -  Patric Mundus.

Enkele weken geleden liepen we het Groene Wisselpad van Philippine (KLIK HIER). Ik noemde toen al even het monument dat herinnert aan de zgn. Dodendraad tussen Nederland en Vlaanderen ten tijde van WO I. Deze week liepen we een aansluitende wandeling door Oost-Vlaanderen. Met nog meer interessante zaken op de route.

De Draadroute van Boekhoute (11 km)

Nederland was neutraal in WO I. België werd door de Duitsers ingenomen en de bevolking leed erg onder de bezetting. Velen trachtten te vluchten naar het veilige Nederland, o.a. naar Zeeuws-Vlaanderen, waar duizenden mensen opgevangen werden. Om het onmogelijk te maken de grens over te steken, plaatsten de Duitse bezetters een stroomdraad met een hoog voltage langs de gehele grens tussen Nederland en België. Aanraken was dodelijk. Toch probeerden velen op allerlei manieren de grens te passeren. Elektriciteit was nog een betrekkelijk onbekend fenomeen in deze omgeving, maar door de afschrikwekkende voorbeelden van slachtoffers (die men een poos liet liggen), begreep de bevolking al snel dat het levensgevaarlijk was. Wat niet wil zeggen dat er niemand meer (op allerlei slimme manieren) de grens wist over te komen.
De wandeling volgt de knooppunten van zowel het Vlaamse als Zeeuws-Vlaamse netwerk: ze sluiten goed op elkaar aan. Een GPS-track en kaartje kunnen gratis gedownload worden via de site van de Toeristische Dienst Oost-Vlaanderen  (KLIK HIER).

Monumenten
Wij beginnen onze wandeling bij het Nederlandse knp. 35 en pikken de route in de richting van het Vlaamse knp. 51 op. Daar voor zijn 2 redenen: zo komen we halverwege uit bij Eetcafé 't Spoor (het officiële startpunt) en kunnen we bij 51 meteen zien of de Baileybrug al hersteld is en aan welke kant van het kanaal we derhalve moeten lopen. Knp. 35 is tevens het punt waar de Groene wisselwandeling van Philippine aansluit op deze Vlaamse route.
Vrij snel staan we bij het monument van de Dodendraad. Daar bevinden zich ook enkele informatiepanelen met tekst, en foto's uit die tijd. Hier verlaten we Nederland en wandelen, zonder gevaar, Vlaanderen in. De route gaat over onverharde paden, met aan de ene zijde het Leopoldkanaal en aan de andere kant boomgaarden. We zijn nog net iets te vroeg voor de uitbundige appel- en perenbloesem.
Bij de tweede Baileybrug (knp. 41) steken we het water over, officieel een 'kanaal', maar hier oogt het gemoedelijker. Om dit Leopoldkanaal is tijdens WO II flink gevochten. De Canadezen hebben er Baileybruggen gebouwd, waarvan er nog enkele liggen. We wandelen over rustige polderwegen (met de kenmerkende populieren erlangs) naar café 't Spoor. Alle bijzondere attributen die daar te zien zijn maken een bezoek al de moeite waard, maar de cappuccino mag er ook zijn!
Ook tussen knp. 49 en 50 kun je onverhard wandelen: het staat niet zo goed aangegeven, maar de route loopt achter de woningen langs (i.p.v. langs de weg aan de voorzijde). Bij het kapelletje gaan we weer in de richting van de afgebroken Baileybrug van knp. 51.

Verzetstrijders en bevrijders
Opnieuw lopen we enkele km langs het slingerende en steeds smaller wordende kanaal tot aan de grensweg. Vlak na knp. 52 zien we het tweede monument uit WO I: een uitkijkpost met prikkeldraad versperring. Er is echter meer: wie het smalle trappetje naar beneden volgt, komt uit bij een zgn. duiker: een waterafvoer die onder de weg door loopt. Via deze weg werden verzetsstrijders en vluchtelingen naar de andere kant van de grens gebracht, onder de Dodendraad door dus.
Het Olmendijkje brengt ons weer op Nederlands grondgebied. Aan het einde staat een (toegankelijke) Tobruk van de Duitsers uit WO II. Daar gaan we via een overstapje de grasdijk op die ons terugbrengt naar knp. 35. Tegenover de parkeerplaats staat iets van de weg af een herdenkingsmonument voor de vele Canadese soldaten die sneuvelden bij de bevrijding van dit gedeelte van Zeeuws-Vlaanderen tijdens WO II.

Routes koppelen
Voor wie 25 km geen probleem is, is deze route een mooie aanvulling op de Groene wisselwandeling van Philippine (voor de route KLIK HIER). Meer wandelroutes van de Toeristische Dienst Oost-Vlaanderen kun je HIER vinden.

Verder deze week nog gelopen: 4 km rond de Canisvliet (KLIK HIER). En 6 km door het Braakmanbos-zuid, waar de paarse maartse viooltjes volop stonden te glimmen. In totaal dus 21 km deze week.

© Jannie Trouwborst, maart 2017.

Stand na 12 weken: 229/1000km.

maandag 20 maart 2017

Week 11: Het Steenpad van Sint Jansteen

Ik droomde dat ik langzaam leefde, langzamer dan de oudste steen (M.Vasalis, dichter)

Twee wandelingen deze week, samen goed voor 27 km. In Zeeuws-Vlaanderen Het Steenpad rondom Sint Jansteen, goed voor 12 km en op Walcheren een tocht van 15 km van Vrouwenpolder naar Middelburg.

Het Steenpad in Sint Jansteen 

Bij het sorteren van de vele wandelfolders die hier rondslingeren vond ik die van Het Steenpad. Een aantal jaren geleden nam de dorpsraad, na overleg met de bewoners, het initiatief een rondwandeling uit te zetten rond en ten zuiden van Sint Jansteen. Het bijzondere van deze route is dat er langs de wandeling van bijna 12 km negen grote, bijzondere zwerfkeien zijn geplaatst die daarvoor speciaal in Denemarken zijn aangekocht. Om elke steen zit een metalen ring met daarop een toepasselijke tekst, die op poëtische wijze een aspect van de geschiedenis van Sint Jansteen of de onveranderlijke natuurlijke pracht van de omgeving belicht.

Eerste steen bij de kerk
De route start bij de kerk in het centrum: daar ligt de eerste steen. Vandaar volg je de routebeschrijving in de folder, die gebaseerd is op het Wandelknooppuntennetwerk van Oost-Zeeuws-Vlaanderen (je kunt dus de gele pijltjes volgen). Ik heb de folder destijds bij de VVV in Hulst gekregen. Het is me niet bekend of die daar nog beschikbaar is, maar via deze LINK kun je er een pdf-file van printen. Hierop staat ook een kaartje. In de folder staat de nodige interessante achtergrondinformatie.

Sint Jansteen ligt ten zuiden van Hulst, een plaatsje met een lange geschiedenis. Uit de folder:

"De steen naast de pastorie, daar neergezet als begin- en eindpunt van Het Steenpad, symboliseert in zekere zin ook de ontstaansgeschiedenis van dit dorp op deze plaats. In de beginfase, rond 1200, sprak met over "een Steen". Betrof het slechts een klein gebouwtje, destijds voor het eerst opgetrokken in steen, of had het reeds de vorm van "Het Steen", een kasteeltje? Waarschijnlijk was er ook een kapeltje voorzien, toegewijd aan Sint Jan.... Sint Jan ter Steene... Sint Jansteen. Het lag op het hoogste punt van een zangrug in het gebied Inghelosenbergen, op de plek waar nu de kerk staat."

Verhard/onverhard
Bijna de helft van de route is onverhard, daarvan ligt het meeste in de natuurgebieden ten zuiden van het dorp. Onderweg kom je ook nog langs de bedevaartskapel Ter Eecken in Kapellebrug, die bijna altijd te betreden is.
Vlas is een gewas dat altijd veel opleverde voor de streek en nog steeds wordt het verbouwd. Het tere lichtblauwe bloempje bloeit kort, rond de langste dag, zorgt dan voor golvend blauwe velden. Heel toepasselijk vond ik dan ook het gedicht bij een van de stenen:

"het was bij dag en dauw / vluchtig / één etmaal slechts / een rimpeling in blauw / het was.... die nobele dracht van vlas"

OV beperkt
Met het OV is Sint Jansteen niet goed bereikbaar. Maar wie niet opziet tegen een paar extra km kan gemakkelijk met de bus tot in Hulst komen. Wij liepen de route met onze GPS. Wil je de track als GPX-file ontvangen? Stuur dan even een mailtje.

Vrouwenpolder - Middelburg

Zondagmiddag liepen wij op uitnodiging van Uitgeverij GO (KLIK HIER) met een klein groepje 15 km op Walcheren van Vrouwenpolder naar Middelburg. I.v.m. de ontwikkeling van een wandelgids voor Zeeland.

© Jannie Trouwborst, maart 2017

Stand na 11 weken: 208/1000 km.