dinsdag 17 oktober 2017

De Japanse tuin als pretpark

Het gaat nog steeds niet goed hier met de wandelkilometers. Een hardnekkige blessure speelt al weken parten. De wandelingetjes worden steeds korter en stevig doorstappen is er niet meer bij. Heel zuur, juist omdat het herfstvakantie is en eindelijk de Japanse Tuin in Park Clingendael in Den Haag weer 2 weken bezocht kan worden. In het voorjaar liepen we dat ook al mis door ziekte. Dus de tanden maar op elkaar en ervoor gaan, was mijn gedachte. Daarnaast wilden we nog naar een tentoonstelling in het Mauritshuis. Maar alles liep anders dan de bedoeling was. 

De reis

We vertrokken op tijd met de auto door de Westerscheldetunnel naar station Goes. We hadden geen treinpech, al was het op de heenreis behoorlijk druk en benauwd in de trein. Ik had de maandag juist uitgekozen omdat het dan doorgaans rustiger is buiten de spits. Maar blijkbaar wilde iedereen vanwege het onverwacht mooie nazomerweer er op uit: grootouders met kleinkinderen en ouders met kinderen die herfstvakantie hebben, studenten die een dagje ergens anders heen willen met hun OV-kaart, pubermeisjes die gaan winkelen in de grote stad. Van mijn plannetje om tussen Delft en Den Haag HS nog even naar het toilet te gaan kwam niets: het gangpad was volledig versperd. Maar na een reis van bijna 3 uur is de nood wel hoog!

Eenmaal in Den Haag dus eerst maar koffie gedronken in het Pannenkoekenhuis waar we aan het einde van de dag ook onze pannenkoeken zouden gaan eten. Het was inmiddels 12 uur geweest toen we eindelijk begonnen aan wat een mooie wandeling door de parken van Den Haag moest worden, op weg naar de Japanse tuin. Ik had daarvoor de Groene Wisselwandeling 578 uitgekozen: Den Haag CS, Pannenkoekroute Malieveld (KLIK HIER), die 8 km lang is en met rustpunten onderweg goed te doen zou moeten zijn.

Op weg naar de Japanse tuin

Waar ik even geen rekening mee had gehouden, was dat op een doordeweekse dag alle kantoren en ministeries rond die tijd leeg liepen voor een lunchwandeling. Het was er nog drukker dan op een zaterdagmiddag in de Koopgoot van Rotterdam. Alle bankjes waren bezet, zodat we ook niet even ergens onze boterham konden opeten. En tot overmaat van ramp kon ik door de achillespeesblessure niet even flink doorstappen. De route voerde door verschillende parken, maar van het ene naar het andere park moesten er soms drukke wegen overgestoken worden. En daar ging het fout. Ik moest even een stapje harder om niet aangereden te worden en verrekte toen definitief iets vlak boven de pijnlijke pees. We moesten nog een behoorlijk eind verder strompelen voor we eindelijk een vrij bankje vonden in de schaduw aan een waterpartij. We aten er ons brood. Ik probeerde de verrekking ondertussen wat rust te geven en de spier soepel te houden. We bekeken het kaartje nog eens en besloten een stuk park af te snijden en de kortste route naar de Japanse tuin te nemen en dan eventueel met de bus of tram naar het Mauritshuis te gaan.

Bepaald geen oase meer

Voorzichtig en traag bereikten we park Clingendael en gingen op zoek naar de Japanse tuin. Die was niet moeilijk te vinden: niet alleen bordjes wezen de weg, maar de stroom bezoekers die ons tegemoet kwamen (de meesten met fototoestel) zei ook genoeg. Hoe dichter we de tuin naderden hoe meer de luide stemmen en het gelach duidelijk maakten dat we niet de enige bezoekers waren.
Wat een drama: het leek de Efteling wel. Voetje voor voetje over de paadjes schuifelen, foto's zonder mensen erop maken was vrijwel onmogelijk. Op het rode bruggetje stonden en in het paviljoentje zaten zoveel mensen dat het niet leuk meer was. Wat een verschil met zoveel jaar geleden toen de tuin meestal open was: we waren er alleen en konden toen in alle rust rondkijken, foto's maken en de stilte op ons in laten werken. Een oase! Het contrast kon niet groter zijn. En de teleurstelling ook niet. Van een bezoekster uit de omgeving hoorden we dat het in het weekend een nog groter gekkenhuis was geweest. 

Den Haag heeft een van zijn pareltjes opgeofferd. Waarom niet één dag per week, het hele jaar, onder toezicht, eventueel voor een symbolische toegangsprijs, geopend? Hier kom ik nooit meer terug, ik probeer mijn herinneringen van jaren geleden te koesteren.

Einde verhaal


Een eind verderop in het park, voorbij Huis Clingendael, vonden we een prettige bank in de schaduw waar we weer even van de rust konden genieten. Gezien de tijd besloten we de rest van het programma maar af te blazen. Mij leek het beter voorzichtig te blijven lopen om de verrekking geen kans te geven te verstijven. We vervolgden de Groene wisselwandeling richting station. Om vijf uur zaten we weer in het Pannenkoekenhuis Paviljoen Malieveld (KLIK HIER) en rond zessen vertrokken we richting station voor de nog lange reis naar huis.

Geen Mauritshuis, de helft van de parkenroute, drukte in de trein en de parken, een mensenmassa in de Japanse tuin, geen Binnenhof en boekwinkel Paagman. Je zou van minder teleurgesteld raken. Nee, voor mij hoeft Den Haag voorlopig niet meer. En zeker niet op een mooie, zomerse dag door de week. Ik was zo blij weer thuis te zijn in ons mooie en rustige Zeeuws-Vlaanderen. En nu straks maar de fysio bellen voor mijn voet- en beenklachten. Want dat lijkt toch echt niet meer vanzelf over te gaan.


© Jannie Trouwborst, oktober 2017

Tussenstand De tussenstand na 41 weken 754 km. Met nog 11 weken te gaan lijkt het, zeker met de huidige blessure, niet meer mogelijk de 1000 km te halen...

Wat betreft de genoemde Groene Wisselwandeling 578: Den Haag CS, Pannenkoekroute Malieveld (KLIK HIER),: onder andere omstandigheden lijkt het ons een prachtige tocht die goed te combineren is met een museumbezoek of een kijkje op het Binnenhof. Den Haag heeft veel aantrekkelijke musea.

donderdag 5 oktober 2017

Stand van zaken

How nice the words of the guide may sound, it's up to you to walk your path - Patrick Mundus

Nog even geen wandelingen in Zeeuws-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen en Zeeland. Na twee weken Voorne-Putten, een week met de kleindochters en een week vol afspraken waarbij alleen korte wandelingetjes gemaakt konden worden zijn we voor een vakantie van 4 weken vertrokken naar Noordwolde in Friesland. Net als vorig jaar verbleven we in het buitengebied van een dorp dat op de grens ligt van 3 provincies: Friesland, Drenthe en Overijssel. Hier kun je als wandelaar letterlijk alle kanten op en overal is het even mooi.

Noordwolde
We dwaalden o.a over de Schaopedobbe van het Fryske Gea  (KLIK HIER), zagen damherten tijdens een tochtje door het Ketliker Skar (KLIK HIER), ontdekten het Landgoed De Eese (voor een uitstekende (GPS) wandelroute KLIK HIER) en maakten heel wat wandeltochten in de omgeving van de Koloniedorpen Wilhelminaoord en Frederiksoord, aan de hand van een speciaal uitgegeven routeboekje, verkrijgbaar bij o.a. het Museum de Koloniehof (KLIK HIER). Vledder, Diever, Havelte er valt zoveel te wandelen in deze omgeving, maar daar is dit blog niet voor bedoeld. Dus laat ik het maar bij de hier bovenstaande tips. En dan zijn we dit keer ook nog niet aan de Wiedden en Weerribben toe gekomen....

#1000 km
Dit blog gaat echter over Zeeland en het direct aangrenzende gebied. Maar ook nog over iets anders: over mijn poging dit jaar 1000km te wandelen. En dan maakt het natuurlijk niet uit waar. Daarom even een up-date op dat vlak. Door allerlei persoonlijke omstandigheden en blessures zijn we nog steeds niet op het niveau van vroeger, toen we zonder problemen minstens 18 km konden wandelen. Tijdens de vakantie is het langzaam opgelopen naar 12 km op een dag, maar verder kwamen we nog niet. Met vele kleine wandelingen is er toch nog een redelijk resultaat gehaald. Maar de achterstand is nog niet helemaal ingehaald. 
In het laatste blog meldde ik de tussenstand: na 33 weken: 571/1000km. Inmiddels kwam daarbij: 161,5 km. Daarvan liepen we er 130 in onze vakantie in Noordwolde. Het was slecht weer in het noorden, de gezondheid werkte niet mee, meer zat er echt niet in.

Tussenstand
De tussenstand na 39 weken (3 kwartalen dus) is 732,5 km. Dat betekent dat ik in het laatste kwartaal nog 267,5 km zal moeten lopen, ruim 20 km per week. Ik heb er een hard hoofd in. Maar we zullen zien hoe ver we gaan komen. En anders maar volgend jaar een nieuwe poging.

Ik hoop binnenkort weer een echt Zeeuws blog te schrijven. Nog even geduld.

© Jannie Trouwborst, oktober 2017.

dinsdag 22 augustus 2017

De Wandeltag van Vera: mijn antwoorden

Je ziet ze steeds vaker Tags, vragenlijsten, die je kan invullen en voor je het weet heb je een nieuwe blog samengesteld. Je kan zelf de vragen bedenken of de tag van iemand anders gebruiken en de bedenker ervan vermelden in je blog. Vera struinde rond op internet en kon niet zo snel de tag “Wandelen” vinden en heeft toen zelf een set aan vragen bedacht. Haar antwoorden lees je HIER.  De mijne vind je hieronder. 

Waarom wandel je?

Wandelen vind ik de meest ideale manier om te ontspannen en om van de natuur te genieten. En het is goed voor mijn gezondheid.
Bovendien kan ik er meerdere hobby's mee combineren: fotograferen, geocachen, vogels kijken en er achteraf over bloggen! Al begin ik te merken, dat ik niet teveel tegelijk moet willen. Dan verdwijnt de ontspanning al snel. Bovendien wandelt het niet zo fijn met een GPS, verrekijker èn (zware) fotocamera.

Wanneer wandel je?

Een paar maal per week wandel ik ommetjes in de buurt van 4 tot 7 km. En eenmaal per week een langere tocht. Vroeger was dat rond de 18 km. Door allerlei omstandigheden is dat gezakt naar rond de 10. Maar ik ben weer aan het opbouwen. Ik hoop er ooit weer 15 van te maken. En ik probeer dit jaar 1000 km bij elkaar te sprokkelen. Op dit blog kun je de stand van zaken volgen.

Waar wandel je het liefst?


Overal waar het rustig is, in een natuurlijke omgeving. Strand, bos, heide, polders, landgoederen, maakt allemaal niet uit. Een stadswandeling slechts bij uitzondering en dan het liefst in de wat kleinere historische stadjes en dorpen. Ze waren ideaal toen ik niet zo ver kon. Mijn favoriete wandeling ligt op de grens van een bos en een ander landschap. 

Wandel je samen of alleen? 

De ommetjes loop ik meestal alleen. De lange afstanden lopen mijn man en ik samen. Soms doen we mee aan een georganiseerde tocht in Vlaanderen, maar doorgaans vind ik die te massaal. Ze waren echter ideaal om de natuurgebieden in Vlaanderen te leren kennen toen we hier nog niet zolang woonden.
Vroeger organiseerde ik wandelingen voor De Wandelpool (KLIK HIER). Dat was ook leuk: wandelen in kleine groepjes (8 tot 10 mensen). Maar Zeeland blijkt voor de meesten te ver. 

Wat is voor jou het perfecte wandelweer? 

Droog en niet te warm. Aan regen heb ik een hekel, zeker als het met bakken uit de hemel valt. Maar verder maakt het me allemaal niet uit. Als ik maar lekker buiten ben. Mijn favoriete seizoen is de herfst. Dan het voorjaar en tenslotte de winter. In de zomer is het al snel te warm voor me. Bij 20 graden houdt het ongeveer op. 

Wat neem je mee tijdens jouw wandeling? 

Ik gebruik een heuptas, dus ik moet een beetje passen en meten. Portemonnee en telefoon, GPS en wandelkaart, proviand en water, medicijnen, zakdoekjes en pleisters, zitlap (een dunne, opgevouwen lap schuimplastic om over een natte bank te leggen), soms droge sokken. Mijn verrekijker alleen op kortere wandelingen. Mijn spiegelreflexcamera gaat lang niet altijd mee: hij is te zwaar. Maar gelukkig ben ik meestal in gezelschap van een echtgenoot met een handzamer camera. Dus die foto's komen er toch wel. 

Wat is jouw wandeltempo? 

Dat weet ik niet precies, maar het zal in de buurt van de 4 km/uur liggen bij de dagelijkse ommetjes en wat lager bij de langere tochten. Ik neem er de tijd voor, want het is geen prestatieloop, maar ontspanning. Dus even zitten op een mooi punt of onderweg ergens iets eten of drinken moet ook kunnen.

Op welke schoenen wandel je?

Jarenlang heb ik op Lowa's gelopen, eerst hoge, later halfhoge. Vorig jaar ben ik overgestapt op hoge Hanwag schoenen. Ze geven extra steun aan mijn enkels bij ruw terrein en zijn toch soepel. Daarnaast heb ik een Asics sportschoenen met een goede dempende zool voor grotendeels verharde wandelingen en nog een paar lage wandelschoenen van Tenson voor onverharde wandelingen over niet te ruig terrein. Ik denk dat het goed is om niet steeds op dezelfde schoenen te lopen.

Wandel je het liefst verhard of onverhard? 


Onverhard! Het is niet alleen prettiger voor mijn voeten (en inmiddels ook minder belastend voor mijn gewrichten), maar je komt ook nog eens op veel meer mooie en rustige plekken. Overigens is een halfverhard karrenspoor of een grindpad voor mij ook onverhard. Fietspaden en asfalt vermijd ik liever, ook als het autoluw is, maar soms is het helaas niet anders. Ik heb het alleen niet zo op stuif- of duinzand en het zachte deel van het strand. Dat is me te zwaar. 

Wanneer is een wandeling voor jou geslaagd? 

Als ik in een mooie en verrassende omgeving gewandeld heb. Steeds hetzelfde pad gaat me snel vervelen, ik heb nu eenmaal een goed geheugen. Ik zal een wandeling dan ook nooit binnen een jaar herhalen, want pas na verloop van tijd kan ik met een frisse blik naar bijzondere zaken op de al bekende route kijken.
Waar ik een hekel aan heb zijn wandelingen waarvan achteraf blijkt dat ze veel beloven dat niet waargemaakt wordt. Liever geen beloften en verrast worden, dan misplaatste loftuitingen. Dat schept valse verwachtingen. Een andere ergernis is een slechte routebeschrijving of ontbrekende merktekens. Gelukkig is er met een kaart en een GPS veel op te lossen, dus we zullen niet snel meer verdwalen. Maar vroeger kon verdwalen en kilometers om moeten lopen, een fijne wandeling uiteindelijk toch nog verzieken.

© Jannie Trouwborst, augustus 2017.


Geef de “Wandelen-Tag” door!
Vind je de Wandelen-Tag ook leuk om in te vullen? Dan kun Vera's vragen gebruiken en beantwoorden. Je vindt ze HIER!

Samen met de kleindochters deze week 19 km kunnen noteren. Stand na 33 weken: 571/1000km.

maandag 21 augustus 2017

Voorne-Putten: Wolvenpolder en Beerenplaat

Tijdens een korte vakantie in onze oude woonplaats verkennen we de oude en nieuwe natuurgebieden in de buurt. Sinds ons vertrek is er een wandelknooppuntensysteem ingevoerd en we ontdekten dat de VVV van Voorne-Putten met behulp daarvan een aantal wandelingen heeft uitgezet. In het vorige blog schreef ik over de route door Beninger Slikken, een onderdeel van de themaroute Flieren & Fluiten vanuit Zuidland van 15,7 km.

Een paar dagen later hebben we een stuk van de Beeren & Wolvenroute gelopen. Je kunt deze rondwandeling van 8,7 km starten waar je wilt. Bijvoorbeeld bij knooppunt 41, de aanlegsteiger van de veerdienst op Oud-Beijerland en Rhoon. Er is daar voldoende P-plaats, maar je kunt er natuurlijk ook met het pontje heen. Voor de dienstregeling: KLIK HIER.

Langs het Spui

Wij hebben de wandeling naar behoefte aangepast en zijn vanuit Spijkenisse-Waterland, via het dorpje Hekelingen, naar het Spui gelopen. Enkele jaren geleden is er een buitendijks fietspad aangelegd, dat je (met een enkele onderbreking) van Hellevoetsluis naar De Beerenplaat brengt. Het is op het traject Hekelingen-Beerenplaat meestal erg rustig, dus last van fietsers hadden we totaal niet.
Volop watervogels langs de oever en op de oeverlandjes: zwaluwen, ganzen in allerlei soorten, eenden, visdiefjes, meeuwen en sterntjes. Plus de nodige bloemen, af en toe een voorbij varende lichter en een jacht. Gecombineerd met de Hollandse wolkenluchten, de nodige zon en een frisse wind, was het op en top genieten.

Veerdienst

We gingen dit keer niet met de pont mee, maar we hebben wel even gerust op een bankje aan de kade om de passagiers aan boord te zien gaan. De officiële wandelroute gaat vervolgens langs het drinkwaterbedrijf de Berenplaat naar het bijzondere natuurgebied er achter: de Beerenplaat. De architectuur van het waterbedrijf is bijzonder en vanaf de route goed te bekijken. Wim Quist was de architect. Wie er meer over wil weten KLIKT HIER.

Natuurgebied De Beerenplaat

De Beerenplaat is een hooggelegen gebied in De Oude Maas - op dit moment de enige rivier in de Delta met echt getij. Op de Beerenplaat vind je doorgeschoten grienden, rietlanden en zelfs nog een paar biezenvelden. Zoetwatergetijdengebieden hebben een heel specifieke flora met soorten als spindotter, bittere veldkers en zomerklokje. Er broeden aalscholvers en ook de blauwborst is goed vertegenwoordigd in de verruigde rietlanden. Met wat geluk zie je ook een ijsvogel. In de waterbekkens bij de Berenplaat worden regelmatig grote zaagbekken en brilduikers waargenomen. (Staatsbosbeheer).

We kwamen in het verleden geregeld op de Beerenplaat. We gingen er heen om te wandelen, vogels te spotten, vlinders en bloemen te fotograferen. Het gebied ligt geïsoleerd op de uiterste punt van Putten, met aan de ene kant de Oude Maas en aan de landzijde akkers. Het is nog steeds een verborgen oase.
Maar waar eens akkerland was is nu, bijna  tot aan de bebouwing van Spijkenisse nieuwe natuur ontwikkeld en zijn parken aangelegd. Vandaag sloegen we dit stuk van de route over en gingen op zoek naar de ingang van het nieuwe natuurgebied De Wolvenpolder.

De Wolvenpolder

Op de Wolvendijk staat de Wolvenstee, de grootste boerderij op Voorne-Putten en genoemd naar de heer de Wolf, een van de voormalige eigenaren. In de polder erachter is het bouwland omgevormd tot een nat natuurgebied. De gemeente Nissewaard heeft het beheer inmiddels overgedragen aan Natuurmonumenten. In het gebied zijn wandelpaden, een kijkscherm en vlonderpaden. Het was even zoeken voor ons naar de ingang, doordat de paden die we vroeger namen niet meer toegankelijk zijn. Maar eenmaal de ingang gevonden, wees de rest zich vanzelf. We zagen er nog niet veel vogels, maar kunnen ons indenken dat dat deze winter en volgend voorjaar heel anders zal zijn.

Via nieuwe en oude parken liepen we terug naar Waterland. Zelfs parken kunnen enorm veranderen in een tiental jaar. Je zou bijna verdwalen in een plaats waar je toch 35 jaar gewoond hebt.

Wandelfolders

De wandelfolder Beeren & Wolven is te downloaden via de site van de VVV: KLIK HIER. Daarop staan ook de knooppunten en achtergrondinformatie. Je vindt er ook een overzicht van de andere wandelfolders e.d.

© Jannie Trouwborst. augustus 2017

Tijdens de korte vakantie in Spijkenisse hebben we de schade een beetje ingehaald. Al zijn er nog geen lange wandelingen ondernomen. Stand na 32 weken: 552/1000km.

donderdag 3 augustus 2017

Voorne-Putten: De Beninger Slikken

De Zeeuwse Delta omvat ten noorden van Zeeuws-Vlaanderen: Walcheren met Zuid- en -Noord-Bevenland en Schouwen-Duiveland. Dieper landinwaarts liggen nog Tholen en Sint Philipsland. Enkele jaren geleden zag ik op een kaartje van het ministerie van Onderwijs dat Goeree-Overflakkee ook bij Zeeland getekend was. Geen onbegrijpelijke vergissing: ook de VVV van dit gebied werkte lang samen met die van Zeeland, want er is de nodige verwantschap op het gebied van natuur en recreatie. Ook Staatsbosbeheer werkt inmiddels nauw samen met het Recreatieschap Zuidwestelijke Delta en de provincie Zuid-Holland. Dat betekent een samenwerkingsverband dat behalve Goeree-Overflakkee ook Voorne-Putten en de Hoekse Waard omvat.

Hoewel wij bijna 12 jaar geleden verhuisd zijn naar Zeeuws-Vlaanderen hebben de andere hierboven genoemde gebieden nog steeds onze belangstelling. Elke zomer ruilen we enkele weken ons huis met onze dochter en haar gezin. Vanuit onze uitvalsbasis op Voorne-Putten gaan wij aan de wandel in onze oude omgeving en verbazen en verheugen ons over de toename van natuurgebieden.

De afgelopen week wandelden we langs de Bernisse, eeuwen terug een vaarweg tussen het Haringvliet en de Maas, nu een mooie brede kreek met aantrekkelijke oeverlanden en verstilde oude havenstadjes. Allemaal te bezoeken via het wandelknooppuntennetwerk. Dit natuur- en recreatiegebied is inmiddels zo'n 40 jaar oud en tot volle bloei gekomen. Maar daarover een andere keer.

Een heel nieuw gebied, dat wij vorig jaar voor het eerst bewandelden, is: De Beninger Slikken. Je vindt deze wandelroute ten zuiden van Zuidland aan de oever van het Spui. Vanaf Spijkenisse kun je wandelen (of fietsen) langs het Spui (dat verderop uitmondt in het Haringvliet) tot aan Hellevoetsluis. Tussen Spui/Haringvliet en de dijk die Voorne moet beschermen, bevinden zich de Beninger Slikken en Gorzen. Het grootste deel van het gebied is in bezit van Natuurmonumenten en niet toegankelijk, maar vanaf het fietspad (of hier en daar de dijk) heb je een mooi overzicht.

In het nieuwe gebied is een wandelroute uitgezet van 5 km. Een paar jaar geleden zijn de polders omgevormd tot een nat gebied met kreken, moerassen, plassen, eilandjes en rietkragen. De dijk met het Spui/Haringvliet is doorgestoken, zodat er weer een zekere getijdenwerking optreedt. De wandeling loopt over een ringdijk, met aan je ene hand de nieuwe slikken en gorzen met gigantisch veel watervogels en aan de andere kant de oorspronkelijke, uitgestrekte rietvelden tot aan de einder waar witte zeilen het Haringvliet doen vermoeden. Daar groeien wat struiken, een enkele boom en de bloeiende heemst kleurt in dit jaargetij de velden lila. Daar zag ik ook mijn eerste Rietgors (met dank aan de Baardmannetjes)!

Een trekpontje helpt je om een kreek te passeren en een brug om de doorsteek te overbruggen. De route voert verder langs een vogeluitkijkpunt, waar je een nog beter zicht hebt op de vogels van het gebied: lepelaars, grote zilverreigers, kolganzen, steltlopertjes, kieviten en bergeenden. Grote paniek als er een buizerd overvliegt. Huiszwaluwen scheren continu over het water en ook de gierzwaluwen bleken nog niet naar het zuiden vertrokken te zijn.

Aan het einde van de route rest ons nog de uitkijktoren die een schitterend zicht biedt op niet alleen het natuurgebied, maar ook op het Spui en de natuurgebieden aan de overzijde: de Korendijkse Slikken. Daar gaan we later deze week nog eens wandelen.

Deze route is 5 km en loopt via de knooppunten: 41 - 45 - 42 - 41. Maar via de folder: Flieren Fluiten, Water & Natuur kun je met behulp van de knooppunten en het kaartje een route lopen van 15,7. Je komt dan ook door het Bernissegebied. Voor een PDF van deze folder: KLIK HIER.  De route van 15,7 km start in Zuidland, te bereiken met de bus vanaf Metrostation Spijkenisse Centrum.

Op de site van de VVV Voorne-Putten kun je nog 10 themawandelroutes downloaden: zie: http://opvoorneputten.nl/themaroutes/  tussen de 8 en 20 km. Stuk voor stuk prachtige wandelingen. Een aanrader!

© Jannie Trouwborst. augustus 2017

De afgelopen weken zijn er geen lange wandelingen ondernomen. In week 29 is er 13 km afgelegd in dagelijkse rondjes dorp en/of polder en strand en in week 30 19 km.
Stand na 30 weken: 486/1000km.

zaterdag 22 juli 2017

De Zak van Zuid-Beveland

Eén van de vele pareltjes van Zeeland voor wandelaars is de Zak van Zuid-Beveland. In de lente staan de vele fruitbomen (zwarte bessen, appels en peren) en de meidoornhagen in het heggengebied in bloei. In de zomermaanden tonen de bloemdijken hun bijzondere flora en elk jaargetijde kun je er genieten van het kleinschalige landschap met mooie oude boerderijen langs kronkelige dijken en fraaie kreken en welen. De schaapsherder loopt er rond en in plaatsjes als Nisse lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Naast bijzondere landschapselementen, historische boerderijen en dorpen, bijzondere bloemen en monumentale bomen, is er ook voor vogelaars het hele jaar door genoeg te zien en horen.

Het Grenslandpad

Er zijn veel manieren om kennis te maken met dit gebied. Etappe 4 van het Grenslandpad van 21 km doorkruist het gebied op een uiterst aangename manier (KLIK HIER). Vanuit Goes kun je naar het tolplein van de Westerscheldetunnel reizen en dan naar 's Gravenpolder lopen. Daar vandaan brengt een buurtbus je terug naar Goes. Je krijgt een goed beeld van het gebied, want je doorkruist het volledig. Het loopt ook door Nisse, waar een horecastop bij Jikkemiene een must is (KLIK HIER).

Natuurmonumenten

Natuurmonumenten bezit en beheert behoorlijk wat natuur in deze omgeving.  Zoals vermeld in een vorig blog (KLIK HIER) kun je vanuit het Infopunt Zwaakse Weel de wandelroute Zwaakse Weel starten (4,5 km) en deze eventueel uitbreiden met een extra stuk van 3,5 km en onderweg ook nog het Vlinderbelevingspad volgen (1 km). Folders met kaartjes en beschrijvingen van de bijzonderheden onderweg, liggen er gratis klaar. De eerste twee wandelingen zijn rolstoelvriendelijk.
Ook de wandelroute Heggengebied-Bloemdijken (4,5 km) is er verkrijgbaar, maar deze start bij de Schaapskooi in Heinkenszand.  

Wandelknooppuntenkaart "Sporen in de Zak-Zuid-Beveland"

Bijna overal in Zeeland heeft Landschapsbeheer Zeeland een streekgebonden wandelnetwerk gerealiseerd. De wandelknoopuntenkaart is HIER te downloaden, maar je kunt ook een papieren exemplaar bestellen van "Sporen in de Zak - Zuid-Beveland". De titel verwijst naar de stoomtrein die het gebied doorkruist van Goes naar Borsele. Het is goed mogelijk een wandeling te combineren met een treinreis. Zeker met behulp van de knooppuntenkaart zou dat geen probleem moeten zijn. De dienstregeling is te vinden op de site van STOOMTREIN GOES-BORSELE.  
De trein stopt o.a in Kwadendamme (Vlindertuin, Kids Jungle, horeca) en Hoedekenskerke (modelspoorbaan, speeltuin, horeca).

Groene Wisselwandeling 406

Tot slot moet genoemd worden de Groene Wisselwandeling 406 vanuit Kwadendamme (KLIK HIER). De afstand is 17 km en gaat bijna onafgebroken over de Dijken in de Zak. Daarbij loopt deze route, in tegenstelling tot de overige wandelingen, ook over de dijken langs de Westerschelde. Net als bij de andere routes kom je in de buurt van Hoedekenskerke en Kwadendamme en wandel je langs de Zwaakse Weel en over de Bloemdijken. Je zou dus ook deze wandeling in combinatie met de stoomtrein kunnen maken.

© Jannie Trouwborst, juli 2017 

Ondertussen zit het hier thuis nog steeds een beetje tegen met ziekte en andere tegenslagen. De afgelopen weken zijn er geen lange wandelingen ondernomen. In week 28 is er toch nog 24,5 km afgelegd in dagelijkse rondjes dorp en/of polder en strand.
Stand na 28 weken: 454/1000km.

donderdag 13 juli 2017

Wandelnatuur in Zeeland

 Zeeland: zoveel meer dan strand en duinen


Onbekend maakt onbemind, dat geldt zeker voor Zeeland. Er is hier zoveel meer dan stranden (de schoonste en zonnigste), duinen (hoge, lage, brede en smalle) en dijken (waarover ook buitendijks gewandeld kan worden). Wat dacht je van: schorren, slikken en inlagen (kleine en grotere), buitendijkse getijdengebieden (zoals het Verdronken Land van Saeftinghe en het Zwin). Misschien dat het Nationaal Park De Oosterschelde wel enige bekendheid geniet. (Dat is overigens te bewandelen via het Streekpad 15: Oosterscheldepad.)

Toch is dat nog niet alles: vrijwel alle natuur die in de rest van Nederland voorkomt, is hier ook te vinden: brede kreken, riviertjes, kanalen en beekjes, wielen (overblijfselen van overstromingen), polders (oude en nieuwe), binnendijken, eilanden en zandplaten, plas-dras gebieden, flinke bossen (op meer plekken dan je verwacht) en heide. Zelfs veen was hier volop aanwezig. Hier en daar zijn nog restanten te zien (strand van Westerschouwen bv). Het meeste is verdwenen, maar dat vraagt om een apart verhaal. Net als over de rest van de historie die, ondanks de vele rampen, nog overal bewonderd kan  worden in deze provincie!

 Natuurbeheerders en -beschermers

Al die natuurgebieden vragen om bescherming en onderhoud. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in Zeeland 23 natuurbeschermingsorganisaties zich verenigd hebben onder de paraplu van de ZMf (Zeeuwse Milieu Federatie), waaronder Staatsbosbeheer (SBB), Het Zeeuws Landschap (ZL) en Natuurmonumenten (NM). Deze drie beheren en/of bezitten het grootste deel van de natuurgebieden in Zeeland. Maar niet alleen natuurgebieden, ook cultuurhistorische objecten mogen op hun bescherming rekenen.

In Zeeuws Vlaanderen beheert SBB het merendeel van de natuurgronden, ook ZL is hier actief, maar NM heeft hier geen gebieden. De meeste gebieden van NM liggen in Midden-Zeeland. Bij Kwadendamme in de Zak van Zuid-Beveland heeft NM daarom een infopunt ingericht dat dagelijks geopend is, waar men koffie en thee kan drinken, folders kan uitzoeken en het toilet kan bezoeken. Een parkeerterrein en een boomgaard met picknicktafels horen er ook nog bij (KLIK HIER).
Als vrijwilligers bij SBB in Zeeuws-Vlaanderen, met ook een oude boerderij als infocentrum (KLIK HIER) , wilden wij wel eens zien hoe NM dat aangepakt heeft en dus trotseerden wij de tolgelden voor de Westerscheldetunnel om eens bij onze collega's rond te neuzen.

Een vergelijking

Beide infocentra beschikken over een thee-, koffie- en chocolademelkautomaat en een toilet. Plus binnen en buiten zitgelegenheid en picknicktafels. Voor de rest verschillen ze nogal.

Voordeel bij NM: ruime openingstijden door de week en in het weekend, zomer en winter. Nadeel bij NM: behalve wandelfolders e.d. was er verder nauwelijks informatie of enige actie.

Voordeel bij SBB: In de Braakmanboerderij is veel te zien (opgezette dieren, natuurfilms, microscopen staan klaar, e.d.), altijd wat te doen voor kinderen (natuurknutselen) en van alles te koop (van vogelhuisjes tot koeken). En er zijn vrijwilligers aanwezig om antwoord te geven op vragen of bijzondere activiteiten te helpen begeleiden die aangekondigd worden via de zgn. Buitenladder (KLIK HIER). Nadeel bij SBB: in de winter gesloten. In juni, juli en augustus open op zaterdag- en zondagmiddag van 13.00 tot 16.30 uur en in april, mei, september en oktober alleen op de zondagmiddag. En verder het hele jaar tijdens excursies en cursussen.
Overigens heeft SBB onlangs besloten bij de Brouwersdam aan de Grevelingen een nieuw informatiecentrum in te richten (KLIK HIER).

Door het uitgestrekte SBB-gebied waarin de Braakmanboerderij ligt kan vrij gestruind worden. Bij de Zwaakse Weel van NM wandelden we vooral om het natuurgebied heen over rolstoelvriendelijke wandelpaden. Het bevestigt mijn gevoel dat bij Natuurmonumenten het "beschermen" voorop staat en bij SBB het "beleven" van de natuur. Andere visie dus.

De wandelapp van Natuurmonumenten

Nu we hier toch waren hebben we meteen de wandelapp van NM uitgeprobeerd. Je kunt de route thuis op je smartphone zetten en daarna in het veld de route volgen. Bij een aandachtspunt fluit er een vogeltje om je te waarschuwen dat je desgewenst de achtergrondinfo op kunt roepen. Wandelroute De Zwaakse Weel start vanuit het infocentrum. Hij is 4,5 km lang, maar je kunt onderweg kiezen hem met 3,5 km uit te breiden. Het geheel wordt aangeprezen als rolstoelvriendelijk. Onderweg kom je nog langs het Vlinderbelevingspad (1 km) dat je in de tocht op kunt nemen. Op de app staat alleen de eerste route, maar er is een folder aanwezig in het infocentrum met een kaartje waarop alles staat. Over onze beleving daarvan en welke alternatieven er zijn om dit mooie gebied te bewandelen vertel ik een volgende keer meer.

© Jannie Trouwborst, juli 2017.

Ondertussen zit het hier thuis nog steeds een beetje tegen met ziekte en andere tegenslagen. De afgelopen weken zijn er geen lange wandelingen ondernomen. In week 27 is er slechts 7,5 km afgelegd in dagelijkse rondjes dorp en/of polder en strand. (De Zwaakse weel wandelden we in week 28.)

Stand na 27 weken: 429,5/1000km. (= 110,5 km te kort)